ਇੱਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਹਿਰਨ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦੂਰ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਹਿਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਥੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਗੋਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਛੋਲੇ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝਾਗ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਉਚਕਾਇਆ, ਤੇ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਹਾਂ, ਅਭਿਮਨ्यु ਦਾ ਪੁੱਤਰ।" "ਇੱਕ ਹਿਰਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਭੱਜ ਗਿਆ ਹੈ—ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ?" ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ, ਨਾ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲਿਆ। ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਧੀਰਜ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਿਆ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਧਰਮ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਸੀ, ਜਵਾਨ, ਤਿੱਖਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪस्वੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲੈਣ ਲਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ, ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤਪस्वੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਲਾਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਤੂੰ ਘਮੰਡ ਨਾ ਕਰ।" "ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਗਰਸਰ ਹਨ, ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ।" "ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਲਾਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦਾ?" "ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਸ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਓਲੇ-ਓਲੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ ਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਉਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਲਾਸ਼ ਕਿਉਂ ਹੈ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਅੱਜ ਮਰ ਗਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਹਿਰਨ ਨੂੰ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ। ਹਿਰਨ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਹਿਰਨ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਉਸ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਵਚਨ ਤੇ ਅਡੋਲ, ਉਥੇ ਹੀ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ, ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਓਲੇ-ਓਲੇ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: "ਉਹ ਪਾਪੀ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਰੱਖਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਗ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਹੈ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਡਸ ਲਵੇਗਾ।" "ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਗਾ।" ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਗੋਆਂ ਦੀ ਪਨਹੀਂ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਅਪਮਾਨ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਾਪੀ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਗ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਵੇਗਾ।" ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਨੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਧਰਮ ਜਾਂ ਤਪਸ੍ਵੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ।" "ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਾਫੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਪੁੱਤਰ, ਮਾਫੀ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।