ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਯਾਦ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਸਤਿਕਾ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ।" ਇਸ ਉੱਤੇ, ਸੂਤਿ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ ਮਹਾ ਤਪਸਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਨਿਰਭੈ ਅਤੇ ਸੰਯਮੀ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਕਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ੀ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਆ ਗਈ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਉਸਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਰੁਝਾਨ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਹਰਣ, ਸੂਰ, ਬੱਘ, ਮਹਿਸ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾ ਅੰਕ ਵਾਲਾ ਤੀਰ ਚਲਾਕੇ ਇੱਕ ਹਰਣ ਨੂੰ ਲੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂਦੇਵ ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਯਗ੍ਯ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਲੱਭਦੇ ਲੱਭਦੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਵੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਹ ਹਰਣ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਉਪਰੰਤ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਆਪਣਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਹੋਰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਦੇ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਹੀ ਪੀਂਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਹਾਂ।" "ਇੱਕ ਹਰਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਭੱਜ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖਿਆ?" ਪਰ ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਾਂ ਬੋਲੇ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ। ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ, ਨਾ ਅਸ਼ੁਭ ਬੋਲਿਆ; ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਤਪਸਵੀ ਜਿਵੇਂ ਬੈਠਿਆ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਸੁਭਾਵਕ ਧੀਰਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਸ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਦਰਅਸਲ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਧਰਮ ਨਿਸਠਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੀਬਰ ਤਪ, ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਸੀ। ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੈਠੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲੈਣ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਜੋ ਉਥੇ ਖੇਡ ਰਹੇ ਤੇ ਹੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੁਸਤ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਲੋਂ ਮਜ਼ਾਕ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਤੇ ਲਿਆ ਫਿਰਦਾ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਤੂੰ ਇਸ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾ ਕਰ।" "ਸਾਡੇ ਵਰਗੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ।" "ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਤੇ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈਆਂ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਮਰੀ ਲਾਸ਼ ਲਿਆ ਫਿਰ ਰਿਹਾ?" "ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਉੱਤੇ ਮਰੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਪਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵਲ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਖਾਂਦਾ, ਸਦਾ ਮੌਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਅੱਜ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਮੈਂਦਾ ਪਿਤਾ ਅੱਜ ਮਰ ਗਿਆ, ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਲਿਆ, ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।" "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੁਸਟ ਰਾਜੇ ਦਾ ਕੀ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ; ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਹ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹਰਣ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਕੇ, ਇੱਕਲਾ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।" "ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਗਿਆ, ਹਰਣ ਨਾ ਮਿਲਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਰਾਜਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ।" "ਪਰ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।" "ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਲਾਸ਼ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਕਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਾ।