ਇਲਾਪਤ੍ਰ ਨਾਮਕ ਸਰਪ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਚੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਭੈ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸਰਪਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ—"ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਮਥਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਸਰਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਰੱਸਾ ਬਣਿਆ। ਜਦ ਮਥਨੀ ਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਸੁਕੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਲਾਪਤ੍ਰ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਦੱਸੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਵਾਸੁਕੀ ਆਪ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਚ ਜਾਣਗੇ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਮਕ ਮਹਾ-ਤਪਸਵੀ ਜਦ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਾਸੁਕੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਜਰਤਕਾਰੂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਹੀ ਇਲਾਪਤ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਦ ਜਰਤਕਾਰੂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ, ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਸਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਈ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਲਾਇਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਗ੍ਰਸ਼੍ਰਵਾਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਓ ਸੁਤਨੰਦਨ, ਇਹ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ ਪਿਆ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਜਰਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਨਾਸ ਨੂੰ, ਤੇ ਕਾਰੂ ਮਤਲਬ ਸਰੀਰ। ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਪਿਆ।" ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਆਸਤੀਕਾ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ?" ਸੁਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਪਰ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਸੀ, ਇਕ ਵਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹਰਣ ਨੂੰ ਬੇਬਲ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਪਰ ਹਰਣ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਿਆਂ-ਦੌੜਦਿਆਂ, ਉਹ ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਕ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਗਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੁੱਧ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੁੱਧ ਦੀ ਝੱਗ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰਣ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਿਆ?" ਪਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਮੌਨ ਵਰਤ ਵਿਚ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ। ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਕ ਮਰੀ ਹੋਈ ਸੰਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਨਾਂ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਆਖਿਆ, ਨਾਂ ਮਾੜਾ। ਰਾਜਾ ਆਪਣਾ ਕ੍ਰੋਧ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਬਦਲਾ ਨਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ, ਉੱਚੀ ਤਪਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਕ੍ਰੋਧੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।