ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਨੇਕ ਸੱਪ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਉਹ ਸੱਪ ਜੋ ਛੋਟੇ, ਬੁਰੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਪਰ ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਗੇ, ਉਹ ਬਚ ਜਾਣਗੇ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਕਾਰਨ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭੈਅ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇਗੀ, ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਯਤੀਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਜਨਮ ਲੈਣਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਜਰਤਕਾਰੂ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਤਪ ਅਤੇ ਸਯਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਆਸਤੀਕ ਹੋਵੇਗਾ, ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਸੱਪ-ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਨੇਕ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਗਾ—ਉਹ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇਗਾ? ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਇਕ ਸੋਹਣੀ ਭੈਣ ਜਨਮੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਭੈਣ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਨਾਮਾ ਨਾਮਕ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏਗਾ, ਜੋ ਦੁੱਗਣੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ (ਦਵਿਜ) ਹੋਵੇਗਾ। "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ," ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪਿਤਾਮਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਿਰਿੰਚੀ (ਬ੍ਰਹਮਾ) ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੀ ਭੈਣ, ਜੋ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਭੈਅ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਿਖਿਆ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਯਾਪਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੇਕ ਵਚਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਹੋਵੇਗੀ—ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਲਾਪਤ੍ਰ ਸੱਪ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ—"ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਮਥਿਆ, ਉੱਥੇ ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਸੱਪਾਂ 'ਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਰੱਸੀ ਬਣਿਆ। ਉਹ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਸੁਕੀ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਮਨ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇਲਾਪਤ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਆਖੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਖੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਬੁਰੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਪਰ ਜੋ ਨੇਕ ਹਨ, ਉਹ ਬਚ ਜਾਣਗੇ। ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਦਵਿਜ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਮੇਂ ਆਉਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਜਰਤਕਾਰੂ (ਭੈਣ) ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਲਾਪਤ੍ਰ ਸੱਪ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ।" ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰੱਖਣ। ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਰਤਕਾਰੂ ਭੈਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰਹਿਣ। "ਜਦੋਂ ਜਰਤਕਾਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇੱਛਾ ਕਰੇ, ਅਸੀਂ ਝੱਟ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਈਏ—ਇਹ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤਨੰਦਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਉਹ ਜਰਤਕਾਰੂ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ?" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਜਰਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਨਾਸ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਕਾਰੂ ਮਤਲਬ ਸਰੀਰ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ ਘਟਾਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜਰਤਕਾਰੂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਨਾਮ ਪਿਆ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਧਰਮੀਕ ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆਸਤੀਕ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ?" ਇਸ ਤੇ ਸੂਤੀ ਨੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਅਤੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਰਿਸ਼ੀ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਰੱਖਦਾ, ਤਪ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਨਿਰਭੈ ਅਤੇ ਸਯਮੀ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇਕ ਹੋਰ ਪਾਸੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇਕ ਰਾਜਾ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਥੱਕ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਪਾਂਡੁ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਂ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਵੀ ਸੀ। ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਰਣਾਂ, ਸੂਅਰਾਂ, ਸ਼ੇਰਾਂ, ਮਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਹਰਣ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਨੁੱਕ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਯਜਨ-ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਵੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਹਰਣ, ਜਦ ਕਿ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਮਰਾ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਆਕਾਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।