ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਭਵ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਫਲਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਹੋਈਆਂ ਬੇਅੰਤ ਨੇਮਤਾਂ—ਮੁੱਲੀਆਂ ਰਤਨਾਂ, ਸੋਨਾ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਧਨ—ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਾਦਰਾਂ, ਓੜਣੀਆਂ, ਉਨਾਲੇ ਕੰਬਲ, ਹਿਰਣ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ, ਕੀਮਤੀ ਗਲਿਚੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਲੀਨ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤਰੱਕੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਈਰਖਾ ਅਤੇ ਜਲਣ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਵਿਲੱਖਣ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇਵਲੋਕ ਦਾ ਮਹਲ ਸੀ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਤੜਫ਼ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਲੁੜਕ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਹੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਨਾਹ ਹੋਵੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲ ਰਹੀਆਂ ਅਨੇਕ ਆਨੰਦਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਲੁਤਫ਼ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਪੀਲ੍ਹਾ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਹਿਰਨ ਵਾਂਗ ਮਲੂਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਖੇਡ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਹੋਏ ਭਿਆਨਕ ਅਨਿਆਇਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਰਦਵਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਹਾਸ਼ੀਏ ਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਵਿਕਾਰ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਖ਼ਤਰੀ ਆਪਸੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ 'ਚ ਸੜਦੇ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਇਰਾਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਲੰਮੇ ਵਿਚਾਰ ਮਗਰੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੰਨਿਆ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗਿਲਾ ਨਾ ਰੱਖ। ਤੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਗੜ ਜਾਂ ਘਰ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮਮਤਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਉਲਝਣ 'ਚ ਵੀ ਫਸ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵੇਖੀ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬੜਾ ਹੀ ਅਪਮਾਨਤ ਹੋਇਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਨਾ ਹਰਾ ਸਕਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਖ਼ਤਰੀ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਰਚੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਥੇ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਉਹ ਸਭ ਸੁਣ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਜੋ ਤਰਕ ਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਤਦ, ਐ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਜਾਣੇਂਗਾ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਵਿੱਢਿਆ ਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀਤਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਗਏ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਗਨੀ ਖਾਂਡਵ ਵਨ 'ਚ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੰਜੇ ਪੁੱਤਰ ਲੱਖਾ ਮਹਿਲ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਵਿੱਢ ਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਮਿਲ ਗਏ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭੀਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਮਗਧਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਜੋ ਇਕੋ ਕੱਪੜੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਸਭਾ ਵਿਚ ਖਿੱਚੀ ਗਈ, ਦੁਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਬੇਸਹਾਰਾ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੂਰਖ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਓਥੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕੁਨੀ ਕੋਲੋਂ ਹਰ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਗਵਾ ਬੈਠਾ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਦੁੱਤੀ ਭਰਾ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਨੇਕ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਈ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰੇ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਜੋ ਭਿਖਿਆ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਸਨ, ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਿਲ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਤੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਇੰਦਰ ਕੋਲੋਂ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਿੱਖੇ, ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕਾਲਕੇਯ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਪੌਲੋਮ, ਜੋ ਵਰਦਾਨਾਂ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਜੈਯੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੋੜ ਬੰਧਣ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਗਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਮਸ਼ਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲੇ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਦਸ਼ਵਾ ਕੋਲੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦਾ ਭੇਦ ਜਾਣਿਆ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭੀਮ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਸ ਖੇਤਰ 'ਚ ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੋ-ਚਾਰਣ ਦੌਰਾਨ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਜੋ ਕਰਣ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁੜਾ ਲਿਆ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।" "ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਐ ਰਥੀਏ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਰੂਪ ਯਕਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯਾ, ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਲਝਣ, ਡਰ ਤੇ ਅਸਹਾਇਤਾ ਸੰਜਯਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਨੇਕੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਈਆਂ ਕ੍ਰਿਪਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ।