ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਸ্তুਤੀ ਕਰਕੇ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੂਤਨੰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਪਈ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਕਾਰਣ ਕਥਾ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਕਿੰਝ ਵਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਪੰਛੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਸੂਤਪੁਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇ; ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤਾਂ ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, “ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ ਗਾ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਮ ਸੁਣੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ। ਫਿਰ ਏਰਾਵਤ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਕਰਕੋਟਕ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਆਏ। ਕਾਲੀਆ, ਮਣਿਨਾਗ, ਅਪੂਰਨ, ਪਿੰਜਰਕ, ਏਲਾਪਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਵੀ ਸੱਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ। ਨੀਲਾ ਅਤੇ ਅਨੀਲਾ, ਕਲਮਸ਼ਾ ਤੇ ਸ਼ਬਲਾ, ਆਰਯਕ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਕ, ਅਤੇ ਸੱਪ ਕਲਸ਼ਪੋਟਕ। ਸੁਮਨਾਖਿਆ, ਦਧਿਮੁਖ, ਵਿਮਲਪਿੰਡਕ, ਆਪਤਾ, ਕੋਤਰਕ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਵਾਲਿਸ਼ਿਖਾ। ਨਿਸ਼ਟਾਨਕ, ਹੇਮਗੁਹਾ, ਨਹੁਸ਼, ਪਿੰਗਲਾ, ਬਾਹਯਕਰਨ, ਹਸਤੀਪਦ ਅਤੇ ਮੁਦਗਰਪਿੰਡਕ। ਕੰਬਲਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ, ਕਾਲਿਕੇਯਾ, ਦੋਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤਤਸੰਵਰਤਕ, ਅਤੇ ਦੋ ਪਦਮਾ ਨਾਮਕ ਸੱਪ। ਸ਼ੰਖਮੁਖ, ਕੁਸ਼ਮੰਡਕ, ਖੇਮਾ ਅਤੇ ਪਿੰਡਰਕ ਵੀ ਸੱਪ ਸਨ। ਕਰਵੀਰ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਸ਼ਤ੍ਰ, ਬਿਲਵਕ, ਬਿਲਵਪਾਂਡੁਰ, ਮੁਸ਼ਕੜਾ, ਸ਼ੰਖਸ਼ੀਰ, ਪੂਰਨਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹਰਿਦ੍ਰਕ। ਅਪਰਾਜਿਤਾ, ਜੋਤਿਕਾ, ਪੰਨਗ, ਸ਼੍ਰੀਵਾਹ, ਕੌਰਵਯ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ੰਖਪਿੰਡ। ਵੀਰਜ, ਸੁਬਾਹੁ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਾਲੀਪਿੰਡ, ਹਸਤੀਪਿੰਡ, ਪੀਠਰਕ, ਸੁਮੁਖ ਅਤੇ ਕਉਣਪਾਸ਼ਣ। ਕੁਠਾਰ, ਕੁੰਜਰ, ਨਾਗ, ਪ੍ਰਭਾਕਰ, ਕੁਮੁਦ, ਕੁਮੁਦਾਖ, ਤਿੱਤਿਰੀ ਅਤੇ ਹਲਿਕਾ। ਕਰਦਮ, ਮਹਾਨ ਨਾਗ, ਨਾਗ ਬਹੁਮੁਲਕ, ਨਾਗ ਕਰਕਰਾ ਅਤੇ ਅਕਰਕਰਾ, ਕੁੰਡੋਦਰ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰ। ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਮੁੱਖ ਨਾਗ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸੇ; ਬਾਕੀ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਸੱਪ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਹੇ ਪਿਤਾ, ਇਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ; ਹੁਣ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ੇਸ਼ਾ, ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਘੋਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦੇ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ। ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਬਦਰੀ, ਗੋਕਰਨ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਸਦਾ ਇਕੱਲੇ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਰਹਿੰਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਘੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ, ਨਸਾਂ ਸੂਕ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਮਟਿਆ ਹੋਇਆ ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਛਾਲ ਦੀ ਚੋਲਾ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸ਼ੇਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਘੋਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਿਹੜੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?” ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇਵੋ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਨਾ ਵੇਖਾਂ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਭਰਾ ਵੈਨਤેયਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕਸ਼ਯਪ ਤੋਂ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਸ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਨਾ ਪਵੇ।” ਜਦ ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੇਸ਼ਾ, ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾ ਵੱਡੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਪਰ, ਹੇ ਸੱਪ, ਇੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਪਾਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਭਰਾ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ੇਸ਼ਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ—ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਤੈਥੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਹੈ; ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਮਨ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ।” ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਮੈਨੂੰ ਇਹੀ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹੇ।” ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਵੈ-ਸੰਯਮਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੇਸ਼ਾ। ਹੁਣ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਰਜ ਕਰ। ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ, ਪਿੰਡਾਂ, ਉਦਿਆਨਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ—ਹੇ ਸ਼ੇਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕਾ, ਇਸਨੂੰ ਹਿਲਣ ਨਾ ਦੇ।” ਤਾਂ ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਵਰਦਾਤਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਧਾਰਾਂਗਾ, ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮੈਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦੇਣ।