ਜਦੋਂ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨ੍ਹਾ ਧੋ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਕਿ ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸੋ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਇਹ ਮਾਂ ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ,” ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੱਪਾਂ ਨੇ ‘ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼’ ਕਹਿ ਕੇ ਨ੍ਹਾ ਲਈ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸੱਪ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਨ੍ਹਾ ਧੋ ਕੇ, ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਏ। ਪਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਕਹਿੰਦੇ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਮਾ ਪੀਵਾਂਗਾ।” ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤਾਂ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਤਾਂ ਨਕਲੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹੀ ਸੋਮਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਚੱਟਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ ‘ਚ ਵੰਡ ਗਈਆਂ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਸੱਪ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਠੱਗੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਡੂੰਘੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਦੋਹਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ), ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਹੋਇਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਹੁਣ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘਟ ਗਈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੁੰਨ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਤਾਨੰਦਨ, ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਵਿਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਤੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਵਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਪੰਛੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਕੀ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਸੁਤ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇ; ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ ਗਿਣ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਨਾਮ ਸੁਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਐਰਾਵਤ, ਤਖਸ਼ਕ, ਕਰਕੋਟਕ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਆਏ। ਕਾਲੀਆ, ਮਣਿਨਾਗ, ਅਪੂਰਣ, ਪਿੰਜਰਕਾ, ਏਲਾਪਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਵੀ ਸੱਪ ਬਣੇ। ਨੀਲਾ, ਅਨੀਲ, ਕਲਮਸ਼, ਸ਼ਾਬਲ, ਆਰਯਕ, ਉਗ੍ਰਕ, ਅਤੇ ਕਲਸ਼ਪੋਟਕਾ। ਸੁਮਨਾਖਿਆ, ਦਧਿਮੁਖ, ਵਿਮਲਪਿੰਡਕ, ਆਪਤਾ, ਕੋਟਰਕਾ, ਸ਼ੰਖ, ਅਤੇ ਵਾਲਿਸ਼ਿਖਾ। ਨਿਸ਼ਟਾਨਕਾ, ਹੇਮਗੁਹਾ, ਨਹੁਸ਼, ਪਿੰਗਲਾ, ਬਾਹਯਕਰਨ, ਹਸਤਿਪਾਦ ਅਤੇ ਮੁਦਗਰਪਿੰਡਕਾ। ਕੰਬਲਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ, ਕਾਲਿਕੇਯ, ਦੋ ਵਰਤਸੰਵਰਤਕ, ਅਤੇ ਦੋ ਪਦਮਾ ਨਾਮ ਵਾਲੇ। ਸ਼ੰਖਮੁਖ, ਕੁਸ਼ਮੰਡਕਾ, ਕ੍ਸ਼ੇਮਾ ਅਤੇ ਪਿੰਡਰਕਾ ਵੀ ਸੱਪ ਸਨ। ਕਰਵੀਰ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ, ਬਿਲਵਕਾ, ਬਿਲਵਪਾਂਡੁਰਾ, ਮੁਸ਼ਕਦਾ, ਸ਼ੰਖਸ਼ਿਰਾ, ਪੂਰਨਭਦ੍ਰਾ ਅਤੇ ਹਰਿਦ੍ਰਕਾ। ਅਪਰਾਜਿਤਾ, ਜੋਤਿਕਾ, ਪੰਨਗਾ, ਸ਼੍ਰੀਵਾਹਾ, ਕੌਰਵਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ੰਖਪਿੰਡਾ। ਵੀਰਾਜਾ, ਸੁਬਾਹੁ, ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਾਲੀਪਿੰਡਾ, ਹਸਤਿਪਿੰਡਾ, ਪੀਠਰਕਾ, ਸੁਮੁਖ ਅਤੇ ਕਉਣਪਾਸ਼ਾਨਾ। ਕੁਠਾਰਾ, ਕੁੰਜਰਾ, ਨਾਗਾ, ਪ੍ਰਭਾਕਰ, ਕੁਮੁਦਾ, ਕੁਮੁਦਾਖ੍ਸ਼, ਤਿੱਤਿਰੀ ਅਤੇ ਹਲਿਕਾ। ਕਰਦਮਾ, ਮਹਾਨ ਨਾਗ, ਨਾਗ ਬਹੁਮੁਲਕਾ, ਨਾਗ ਕਰਕਰਾ ਅਤੇ ਅਕਰਕਰਾ, ਕੁੰਡੋਦਰਾ ਅਤੇ ਮਹੋਦਰਾ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇਹ ਮੁੱਖ ਨਾਗ ਹਨ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਗਿਣਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਗਿਣਦਾ। ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਸੱਪ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਹੇ ਪਿਤਾ, ਇਹ ਸੱਪ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ੇਸ਼ਾ, ਕਦਰੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ‘ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਠਾ। ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਬਦਰੀ, ਗੋਕਰਨ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲ, ਅਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਲਾ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਛਾਲ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਅਡੋਲ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਸ਼ੇਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰ।” “ਤੇਰੀ ਉੱਤਮ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੀ ਇੱਛਾ ਹੈ?” ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਇਕੋ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦੇ।” “ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਨਾ ਦੇਖਣਾ ਪਵੇ।” “ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਭਰਾ, ਵੈਨਤੇਯਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੱਪਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।