ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਗਈ। ਲੋਕ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, "ਵਾਹ! ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡੂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ!" ਇਹ ਸੁਆਗਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਗੂੰਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਸ਼ੋਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥਮਿਆ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜਿਹਾ ਗੂੰਜਦਾਰ ਰੌਲਾ ਉਠਿਆ ਜਿਵੇਂ ਅਣਦੇਖੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਸੁਭ ਗੰਧਾਂ ਛਾ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ। ਉਥੇ ਇੰਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਲੋਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਭੀਮਸੈਨ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਜੁੜਵਾਂ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਵਿਦਵਾਨਤਾ ਕਾਰਨ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੁਰਲਭ ਕਾਰਜ ਕਰਕੇ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੂਲ੍ਹਨ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਧਨੁर्धਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਮਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੈਨਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾ ਲਈ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੋਲ ਸਮਾਨ ਲਿਆਇਆ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸਫਲਤਾ ਨਾਲ ਕਰਵਾਇਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਪਏ ਅਨੇਕ ਤੋਹਫੇ—ਮੋਤੀ, ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਨ-ਦੌਲਤ—ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ, ਚੋਲੇ, ਕੰਬਲ, ਮਿਰਗ-ਚਮੜੀਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਕਿਲਿਮ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਦਰੀਆਂ ਵੀ ਵੇਖੀਆਂ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਜਨਮੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਹਾਂਸਭਾ ਹਾਲ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਵਰਗ ਮਹਿਲ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀਆਂ ਸੌਖਤਾਂ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੀਲਾ, ਪਤਲਾ ਤੇ ਹਾਲਾਤ ਮਾੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਣ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਬੈਠਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਜੂਏ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਬੇਇਨਸਾਫੀਆਂ ਤੇ ਅਨਿਆਇਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਰਦਵਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਂ ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਖਸ਼ਤਰੀਆ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਭਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਬਿਪਤਾ ਆਈ, ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਮਨਸੂਬਿਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਲੰਮੀ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਜੈ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੰਜਯ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲੈਣਾ। ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਅਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਨਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਨਰਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਅੰਨਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੂੜ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਭੁੱਲ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀਦਾਰ ਹਾਂ। ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਤੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵੇਖੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਪਮਾਨਤ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਿਆ, ਖਸ਼ਤਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਸਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਤਰੱਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਛਲ ਨਾਲ ਜੂਏ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ; ਜੋ ਕੁਝ ਉੱਥੇ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸੰਜਯ, ਉਹ ਤੂੰ ਸੁਣ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਜੋ ਤਰਕ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਆਖੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ, ਹੇ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਮੰਨੇਂਗਾ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਓਹ ਲਕੜੀ ਥੱਲੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਦ, ਸੰਜਯ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰਹੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦੁਆਰਕਾ ਦੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨਾਇਕ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆਏ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰਹੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇਲਾਹੀ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਖੰਡਵ ਪ੍ਰਸਥ 'ਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰਹੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਲੱਖਾ-ਗ੍ਰਹ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮਦਦ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰਹੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰਹੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਮਗਧ ਦੇ ਮਹਾਨ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਲੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰਹੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰਹੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰੋ ਰਹੀ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਵਿਪਤਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਘਸੀਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਉਸਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਪਰ ਉਹ ਅਸਹਾਇ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰਹੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੂਰਖ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਉਥੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰਹੀ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਖੋਹ ਲਈ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਦੁਤੀਯ ਭਰਾ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਦ ਵੀ, ਸੰਜਯ, ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰਹੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸੰਕੋਚ, ਡਰ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।