ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪ ਇਸ ਸੋਮ ਨੂੰ ਰੱਖਾਂ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ (ਇੰਦਰ), ਤੂੰ ਉਥੋਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਲੈ ਕੇ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਅੰਡਜਨਮ (ਅੰਡ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ), ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ!” ਇਸ ਉੱਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਸਰਪ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਣ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਤਾਕਤਵਰ ਸਰਪ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਣ।” "ਤੈਥੋਂ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਆਖ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ (ਇੰਦਰ) ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਜਦ ਤੂੰ ਸੋਮ ਰੱਖੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਪਰਣ (ਗਰੁੜ) ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਮੱਥਾ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮਾਂ, ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਹੁਕਮ ਕਰ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ—ਸੱਭ ਕੁਝ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਫਿਰ ਸਰਪ ਇਸ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਮਾਂ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।” ਫਿਰ ਸਰਪਾਂ ਨੇ “ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੋਵੇ” ਆਖ ਕੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਸਰਪ, ਜੋ ਸੋਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਕਰਦੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਪਰ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਖਦਾ, “ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ! ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ!” ਜਦ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਸਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉੱਥੋਂ ਲੈ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਨਕਲੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ “ਇਹੀ ਸੋਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਹੈ,” ਸਰਪਾਂ ਨੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਚੱਟੀਆਂ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਦੋ ਟੁੱਕੇ ਹੋ ਗਈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਅਮਰ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਸਰਪ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਠੱਗੇ ਹੋਏ, ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਘਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਦੋ-ਜੁਬਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੁਪਰਣ (ਗਰੁੜ), ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਛੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਰਪਾਂ ਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਘਟ ਗਈ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਿ ਕਰਕੇ ਪੁੰਨ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁਤਨੰਦਨ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਰਪਾਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ, ਵਿਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਤੂੰ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਕਿਹੜੇ ਵਰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਪੰਛੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਦੱਸੇ। ਪਰ, ਹੇ ਸੁਤਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇ; ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤਦ ਉੱਤਰ ਆਇਆ, “ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਭ ਨਹੀਂ ਗਿਣ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਮੁੱਖ ਨਾਮ ਸੁਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਜੰਮਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਐਰਾਵਤ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਕਰਕੋਟਕ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਆਏ। ਕਾਲੀਆ, ਮਣਿਨਾਗ, ਅਪੂਰਣ, ਪਿੰਜਰਕ, ਏਲਾਪਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਵਾਮਨ ਵੀ ਸਰਪ ਹੀ ਜੰਮੇ। ਨੀਲਾ ਤੇ ਅਨੀਲ, ਕਲਮਸ਼ਾ ਤੇ ਸ਼ਬਲਾ, ਆਰਯਕ ਤੇ ਉਗਰਕ, ਅਤੇ ਕਲਸ਼ਪੋਟਕ। ਸੁਮਨਾਖਿਆ, ਦਧਿਮੁਖ, ਵਿਮਲਪਿੰਡਕ, ਆਪਤ, ਕੋਤਰਕ, ਸ਼ੰਖ, ਅਤੇ ਵਾਲਿਸ਼ਿਖਾ। ਨਿਸ਼ਟਾਨਕ, ਹੇਮਗੁਹਾ, ਨਹੁਸ਼, ਪਿੰਗਲਾ, ਬਾਹਿਆਕਰਨ, ਹਸਤਿਪਾਦ, ਅਤੇ ਮੁਦਗਰਪਿੰਡਕ। ਕੰਬਲਾ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰ, ਕਾਲਿਕੇਯ, ਦੋ ਵਰਤਸੰਵਰਤਕ, ਅਤੇ ਦੋ ਪਦਮਾ ਨਾਮ ਵਾਲੇ। ਸ਼ੰਖਮੁੱਖ, ਕੁਸ਼ਮੰਡਕ, ਖੇਮ, ਅਤੇ ਪਿੰਡਰਕ ਵੀ ਸਰਪ ਸਨ। ਕਰਵੀਰ, ਪੁਸ਼ਪਦੰਸ਼ਟ੍ਰਾ, ਬਿਲਵਕ, ਬਿਲਵਪਾਂਡੁਰ, ਮੁਸ਼ਕਦਾ, ਸ਼ੰਖਸ਼ਿਰ, ਪੂਰਨਭਦ੍ਰ, ਅਤੇ ਹਰਿਦ੍ਰਕਾ। ਅਪਰਾਜਿਤ, ਜੋਤਿਕਾ, ਪੰਨਗ, ਸ਼੍ਰੀਵਾਹ, ਕੌਰਵਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸ਼ੰਖਪਿੰਡ। ਵੀਰਜ, ਸੁਬਾਹੁ, ਬਲਵਾਨ ਸ਼ਾਲੀਪਿੰਡ, ਹਸਤਿਪਿੰਡ, ਪੀਠਰਕ, ਸੁਮੁਖ, ਅਤੇ ਕੌਣਪਾਸ਼ਾਨਾ। ਕੁਠਾਰ, ਕੁੰਜਰ, ਅਤੇ ਨਾਗ, ਪ੍ਰਭਾਕਰ, ਕੁਮੁਦ, ਕੁਮੁਦਾਖਸ਼, ਤਿੱਤਿਰੀ, ਅਤੇ ਹਲਿਕਾ। ਕਰਦਮ, ਮਹਾਨ ਨਾਗ, ਨਾਗ ਬਹੁਮੁਲਕਾ, ਨਾਗ ਕਰਕਰਾ ਤੇ ਅਕਰਕਰਾ, ਕੁੰਦੋਦਰ ਤੇ ਮਹੋਦਰ। ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਮੁੱਖ ਨਾਗ ਹਨ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੀ ਪੁੱਤਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਗਿਣਦਾ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ। ਇੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ ਸਰਪ ਹਨ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।