ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਕਹਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਇਹ ਜਾਣ ਲੋ, ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਸਹਿਨੀ ਹੈ।” ਇਸ ‘ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਆਪਣਾ ਗੁਣ ਜਤਾਉਣਾ ਨਿੰਦਿਆ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਗੁਣ ਦੱਸਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤ ਕਹਿ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।” ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੱਖ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੋ, ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਥਕਾਵਟ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਜਲੇ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਸ਼ੌਨਕ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਨੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਦੋਸਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।” ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣਗੇ, ਉਹੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੋਮਾ ਦੋਗੇ।” ਫਿਰ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਮਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦਿਆਂਗਾ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੋਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।” ਉਹ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਏ ਹਨ, ਹੇ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਮੰਗੇ, ਉਹ ਵਰਤ ਲੈ ਲੋ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਵੱਡੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਅਜਗਰ, ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣਨ।” ਸ਼ਕ੍ਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ” ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਸੋਮਾ ਲਵਾਂਗਾ ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨੈਕਟਰ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਲਿਆ ਹੈ।” “ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੋ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ ਵਰਤ ਵਾਲੀ?” “ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨੈਕਟਰ ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ‘ਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।” “ਨਹਾ ਕੇ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਅਜਗਰ ਇਸ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਇੱਥੇ ਬੈਠੀਆਂ।” “ਅੱਜ ਤੋਂ ਇਹ ਮਾਂ ਮੇਰੀ ਹੋਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰੇ ਹੋਏ।” ਫਿਰ ਅਜਗਰ ਨੇ “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਹੀ ਹੋਵੇ” ਕਹਿ ਕੇ ਨ੍ਹਾ ਲਈ। ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਨੈਕਟਰ ਲਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਸਵਰਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਜਗਰ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਆਏ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਜਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਦੌੜੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਦਾ, “ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ!” ਜਦ ਨੈਕਟਰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਜਗਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਨਕਲੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ, “ਇਹੀ ਸੋਮਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ,” ਤੇ ਅਜਗਰ ਨੇ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਚਾਟੀ; ਇਸ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ‘ਚ ਵੰਡ ਗਈ। ਨੈਕਟਰ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਵਿਤਰ ਘਾਹ ਅਮਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਪਰ ਅਜਗਰ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਠੱਗੇ ਗਏ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਡੂੰਘੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨੈਕਟਰ ਗਰੁੜ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਦੋ-ਜੀਭਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ, ਸਰਵੋਤਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ; ਪੰਛੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜਗਰਾਂ ਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਘਟ ਗਈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪਾਵੇਗਾ, ਮਹਾਨ ਗਰੁੜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਕੇ ਪੂਣ ਲੈਵੇਗਾ। ਹੇ ਸੂਤਨੰਦਨ, ਤੁਸੀਂ ਅਜਗਰਾਂ ‘ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਵਿਨਤਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰਤ, ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ, ਹੇ ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਅਜਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਦੱਸੇ; ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਮ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਅਜਗਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਾਮ ਸੁਣੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੇਸ਼ਾ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਐਰਾਵਤ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਕਰਕੋਟਕ, ਤੇ ਧਨੰਜਯਾ। ਕਾਲੀਆ, ਮਣਿਨਾਗ, ਅਪੁਰਾਣਾ, ਪਿੰਜਰਕਾ, ਏਲਾਪਤ੍ਰਾ, ਤੇ ਵਾਮਨਾ ਵੀ ਅਜਗਰ ਜਨਮੇ। ਨੀਲਾ ਤੇ ਅਨੀਲਾ, ਕਲਮਸ਼ਾ ਤੇ ਸ਼ਬਲਾ, ਆਰਯਕਾ ਤੇ ਉਗਰਕਾ, ਤੇ ਅਜਗਰ ਕਲਸ਼ਪੋਟਕਾ। ਸੁਮਨਾਖਿਆ, ਦਧੀਮੁਖਾ, ਵਿਮਲਪਿੰਡਕਾ, ਆਪਤਾ, ਕੋਤਰਕਾ, ਸ਼ੰਖਾ, ਤੇ ਵਾਲਿਸ਼ਿਖਾ। ਨਿਸ਼ਟਾਨਕਾ, ਹੇਮਗੁਹਾ, ਨਾਹੁਸ਼ਾ, ਪਿੰਗਲਾ, ਬਾਹ੍ਯਕਰਨ, ਹਸਤਿਪਦਾ, ਤੇ ਮੁਦਗਰਪਿੰਡਕਾ। ਇਹ ਹਨ ਅਜਗਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੇ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।