ਗਰੁੜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀਆਂ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੱਪ ਅਤਿ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਸਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਕਦੇ ਵੀ ਝਪਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਜੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸੁਆਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਅਚਾਨਕ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ—"ਇਹ ਦੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਾਂ?" ਪਰ ਇਹ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਉਡਾਰਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਿਆ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਯੰਤਰਨਾ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਉਡਾਣ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਵੀ ਢੱਕ ਗਈ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਨਾਰਾਇਣ ਉਸ ਦੇ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਅਮਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੰਗ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏ ਹੀ ਅਜਰ ਤੇ ਅਮਰ ਰਹਾਂ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਵਰ ਪਾ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ।" ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਝੰਡਾ ਵੀ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਹੇਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ ਗਰੁੜ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਚਲਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਗਰੁੜ ਹੱਸ ਪਿਆ ਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਹੱਡੀ ਤੋਂ ਇਹ ਵਜਰ ਬਣਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਮੈਂ ਵਜਰ ਦਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਵੀ ਆਦਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਤਕ੍ਰਤੁ। ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਪਰ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਸਦਾ ਅੰਤ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇਂਗਾ।" "ਮੈਨੂੰ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦਰਦ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਪਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਸੁਪਰਨ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਵਿਸ਼ਮਾਦੇਖ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਪੰਛੀ ਵੱਡਾ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਤੇ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ। ਪਰ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧੀਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈ।" "ਧਰਮਵਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਛੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਕਰਨਾ ਤੁਰੰਤ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ।" "ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇ ਤਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਦੱਸਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਿ ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ, ਹੇ ਸਤਕ੍ਰਤੁ।" "ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਬਿਨਾਂ ਕਾਰਨ ਆਪਣੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣੇ ਚਾਹੀਦੇ।" "ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਰ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ, ਉਸਦੇ ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲਏਂ, ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਅਚਲ ਹੋਣ, ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣ ਲੈ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸ਼ੌਣਕ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹਨ, ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਵੱਲੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਤੇ ਉੱਚੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।" "ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੋਮਾ ਦੇ ਦੇ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣਗੇ, ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਹ ਦੇਵੇਂਗਾ।" "ਇੱਕ ਖਾਸ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਮਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" "ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਪ ਇਹ ਸੋਮਾ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਉਥੋਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਲੈ ਕੇ ਚਲਾ ਜਾਈਂ, ਹੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।" "ਤੇਰੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਅੰਡਜਨਮ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੱਪ ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਬਣ ਜਾਣ।" "ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੱਪ ਤੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹੋ ਜਾਣ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ।" "ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਕਹਿ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਮਹਾਨ ਯੋਗੀ, ਹਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਰੱਖੇਂਗਾ, ਮੈਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਨਿਮਰਤਾ ਤੇ ਨਿਵੇਂ ਸਿਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਹੁਕਮ ਕਰ, ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੁਭ ਵਰਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀ?" "ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ, ਜੋ ਮੈਂ ਲਿਆ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਾਂਗਾ।