ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਗਰੁੜ ਦੀ ਅਤੁਟ ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਕੰਬ ਪਏ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਸੁਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਅਣਮਾਪ ਸੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਸੀ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਬਲੀ ਰਖਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ, ਚੋਚ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਪਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਡਿੱਠਾ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਧੂੜ ਦਾ ਗੁਬਾਰ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਧੂੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ। ਇਸ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਝੰਝੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਅਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਡੀਕ-ਉਡੀਕ ਕੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਮਰੁਤ! ਇਹ ਧੂੜ ਹਟਾ ਦੇ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ।" ਵਾਯੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧੂੜ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵਰਸਾਏ—ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਸੂਲ ਅਤੇ ਮੁਗਦਰ। ਚਮਕਦੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖਦੋ-ਖਦ ਕੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਗਰੁੜ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਉਸਦੇ ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਕਤ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਾਧਯਾ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੱਜੇ, ਵਸੂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੂਰ ਭੱਜ ਗਏ—ਸਾਰੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਘਬਰਾ ਗਏ। ਆਦਿਤਿਆ ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਰਾੜ ਵੱਲ ਭੱਜੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਿੱਛੇ ਵਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਅਸ਼ਵਕ੍ਰੰਦ, ਰੇਣੁਕਾ, ਕ੍ਰਥਨਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਤਪਨ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਉਲੂਕਾ, ਸਵਾਸਨਾ, ਨਿਮੇਸ਼ਾ, ਪ੍ਰਰੁਜਾ ਅਤੇ ਪੁਲਿਨਾ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸਨੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ। ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ, ਨਖਾਂ ਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਦੀ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜਖਮੀ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਕਤ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਭ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ, ਗਰੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਹੀ ਅੱਗ ਦੇਖੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੜਕਦੀ ਅੱਗ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ, ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੀਆਂ। ਪਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਰਥੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਜੰਬੂਨਾਦੇ ਵਾਂਗ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਹਿਆ ਸੀ, ਕਈ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜਬਰਦਸਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਦੇਖਿਆ—ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲਾ, ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ, ਨਿਰੰਤਰ ਘੁੰਮਦਾ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਯੰਤਰ ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੌਕਾ ਮਿਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਿਕੋੜ ਕੇ, spokes ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਥਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉਸ ਚੱਕਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਦੋ ਸੱਪ ਸਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਜੀਭਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਤੇਜ਼ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ। ਉਹ ਸੱਪ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ, ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਝਪਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ, ਤੁਰੰਤ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ, "ਇਹ ਦੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤਾਂ?" ਪਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਡਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਧੂੜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਅਣਦੇਖੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਯੰਤਰ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਪੀਤਾ, ਸਿਰਫ਼ ਲੈ ਕੇ ਬਿਨਾਂ ਥੱਕੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਵੇ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਮੀਟ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਨਾਰਾਏਣ ਉਸਦੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਕੰਮ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਅਮਰ ਦੇਵ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਨਾਰਾਏਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਬਿਨਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਏ, ਅਜਰ ਅਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵਾਂ।