ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਸੁਧਰਮੀ ਨਾਰੀ, ਜੋ ਚੀਜ਼ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਫਲ ਦੇਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇਂਗੀ।" ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਨਾਲ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਪਾਵਣਗੇ। ਫਿਰ ਕਸ਼੍ਯਪ ਜੀ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗਰਭਾਵਸਥਾ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਹਿਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ। "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਇੰਦਰ ਬਣੇਗਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮਾਣ ਪਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਈ ਵੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕੇਗਾ," ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਇਸ ਤੋ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਜਾਂ ਪੁਰੰਦਰ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋਣਗੇ। ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਇੰਦਰ ਰਹੇਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਾ ਆਖੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰੋਸ ਵਾਲੀ ਬਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਅਰੁਣ ਅਤੇ ਗਰੁੜ। ਅਰੁਣ ਅਪਾਹਜ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ। ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਇੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣ। ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਮਹਾ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਗਰੁੜ, ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਡਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਕੰਬ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਚਿੰਤਯ ਜੀਵ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਗਰੁੜ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਖਾਂ, ਚੋਚ ਅਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਧੂੜ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਧੂੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਰਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੜਬੜੀ ਮਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਅਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਕੇ ਉੱਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ, "ਹੇ ਮਰੁਤ, ਇਹ ਧੂੜ ਹਟਾ ਦੇ, ਇਹ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੈ।" ਵਾਯੂ ਨੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਧੂੜ ਉਡਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹਟ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਬੜੀ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ—ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਸੂਲ ਅਤੇ ਮੁਗਦਰ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਧਾਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਬੜੀ ਡਿੱਗ ਨਾਲ ਲੜਿਆ। ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਖਾਂ, ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਖੇ ਉੱਡਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਰੁੜ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ ਉੱਡ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੱਜੇ, ਵਾਸੂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਦੂਰ ਨਿਕਲ ਗਏ। ਆਦਿਤਿਆ ਪੱਛਮ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੋੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਅਸ਼ਵਕ੍ਰੰਦ, ਰੇਣੁਕ, ਕ੍ਰਥਨ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਚਾਰਣ ਤਪਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਲੂਕ, ਸ੍ਵਾਸਨ, ਨਿਮੇਸ਼, ਪ੍ਰਰੁਜ ਅਤੇ ਪੁਲਿਨ ਨਾਲ ਵੀ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਲੜੀ। ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਅੰਤ ਤੇ ਰੁੱਸੀ ਹੋਇਆ ਮਹਾਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ, ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਚੋਚ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਰਜਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਗਰੁੜ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਲਪਟਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘੇਰੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀਆਂ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ। ਗਰੁੜ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਨਦੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਅੱਗ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ। ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਹੁਣ, ਉਹ ਜੰਬੂਨਦ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਾਰ ਬੜੀ ਤਿੱਖੀ ਸੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਗਰੁੜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਚੱਕਰ ਦੇ ਸਪੋਕਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਚੱਕਰ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਦੋ ਸੱਪ ਸਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਮੂੰਹਾਂ ਅਤੇ ਤੀਬਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।