ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੌਰਾਨ ਹਰਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਹੀ ਰਹਿ-ਸਹਿਬਾ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ’ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਰਹੇ। ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੇ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਧਰਮ, ਵਾਯੂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਕੁੰਤਿ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਪਤ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ—ਕੁੰਤਿ ਅਤੇ ਮਦਰੀ ਤੋਂ—ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਮੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ascetics ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਪਲੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ। ਪਰ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਦਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡੁ ਦੀ ਮੌਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ’ਤੇ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ascetic, ਸੁੰਦਰ, ਜਟਾਧਾਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਆਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਥੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਚੇਲੇ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ—ਇਹ ਹਨ ਪਾਂਡਵ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਾਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ’ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ," ਹੋਰ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਨਹੀਂ," ਤੇ ਕੁਝ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ, "ਪਾਂਡੁ ਤਾਂ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?" ਪਰ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ, "ਵਾਹ! ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਾਂਡੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ!" ਜਦ ਇਹ ਸ਼ੋਰ ਥਮਿਆ, ਤਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਅਜੀਬ ਧੁਨੀ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਸ਼ੁਭ ਸੁਗੰਧਾਂ ਆਈਆਂ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ’ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਅਦਭੁਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੱਡੀ ਧੁਨੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਵਧਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ, ਨਿਰਭੀਕ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਲੋਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਅਡੋਲਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਕੁੰਤਿ ਦੀ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੁੰਬਲਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੈਨਾ-ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਲਈ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਯੱਗ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰੀ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜਰਾਸੰਧ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦਾ ਬਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਦਾਤਾਂ—ਮੁੱਲਵਾਨ ਰਤਨ, ਸੋਨਾ, ਗੋ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਨ—ਦੇਖੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ, ਚਾਦਰਾਂ, ਕੰਬਲ, ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ, ਕੀਮਤੀ ਚੋਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਾਲੀਨ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਇਸ ਵੱਡੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡੀ ਈਰਖਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਇਆ ਰਚਿਤ, ਦਿਵ੍ਯ ਮਹਲ ਜਿਹਾ ਸਭਾ-ਭਵਨ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੜ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਉਹ Vasudeva ਅਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥੁੱਕ ਕੇ ਡਿਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੁਲਹੀਨ ਹੋਵੇ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੋਗਵਿਲਾਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਖੀ, ਪੀਲਿਆ, ਪਤਲਾ ਤੇ ਹਰਣ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ, ਜੂਏ ਦੀ ਖੇਡ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਵਿਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈਂਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਅਨਿਆਇਤਾਂ ਅਤੇ ਵਿਅਪ੍ਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਸ਼ਰਦਵਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਸ ਘਮਾਸਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਰਾਜਪੁਤ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵਿਪਤਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪਤਾ ਲੱਗੀ—ਤਾਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਸੰਜਯ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕਹਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੀਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੀਂ।" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਗਿਆਨੀ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਝਗੜੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਨਾਸ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹਾਂ। "ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਅੰਨਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੂਰਖ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ’ਤੇ, ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਰੌਣਕ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਗੱਦੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਪਮਾਨਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾ ਹਰਾ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਰਾਜਪੁਤ ਸੀ, ਉਹ ਹਿੰਮਤ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਿਆ। "ਫਿਰ, ਗੰਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਜੂਏ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ; ਜਿੱਥੇ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਸੰਜਯ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੇਂਗਾ, ਜੋ ਤਰਕ ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਕਹੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ, ਹੇ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲਾ ਸਮਝੇਂਗਾ।