ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਗਰੁੜ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੋਮਾ (ਅਮ੍ਰਿਤ) ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗਰੁੜ ਜੋ ਚਾਹੇ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, “ਇੱਕ ਪੰਛੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਲੈਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲਵੋ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਵੋ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਗਰੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਜਬਰਦਸਤੀ ਹਥਿਆਉਣ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਦ্বਿਤੀਯ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਬੇਰਿਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਗੀ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤੇ, ਪਾਸੇ-ਪਾਸੇ ਚਿੰਗਾਰੀ ਅਤੇ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਕ੍ਰ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਬਰਢ, ਚਮਕਦੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਲੈ ਲਈਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ। ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਿਰਮਲ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਹ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰ, ਅਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਨ; ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਮਹਾਂ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਇਲਾਕਾ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਸਮੇਂ, ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਇੰਦਰ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਸੀ, ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ? ਗਰੁੜ ਕਿਵੇਂ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ? ਕਿਵੇਂ ਕਸ਼ਯਪ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਅਤੇ ਅਭੇਦ ਹੋ ਗਿਆ? ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਬਣਿਆ? ਜੇ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।” ਜਵਾਬ ਆਇਆ: “ਇਹ ਵਾਕਈ ਪੁਰਾਣਿਕ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਦੇ ਹੋ; ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਕਸ਼ਯਪ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਯਜਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੱਡੀ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਦ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ, ਉੰਗਲ ਵਾਂਗ ਸਰੀਰ, ਇੱਕ ਪਲਾਸ਼ਾ ਦੀ ਟਾਹਲੀ ਮਿਲ ਕੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤਪस्या ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁਸਤ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੰਗ ਸਮੇਟੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛਾਪ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਕਲੀਫ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਇਸ ਉਲਟੇ ਵਿਵਹਾਰ ਤੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵੀ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਪਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਉੱਚ ਤੇ ਨੀਵਾਂ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ; ਸੁਣੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਸੀ: “ਸਾਡੀ ਤਪस्या ਨਾਲ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਇੰਦਰ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਜੋ ਇੱਛਾ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਡਰਾਵੇ। ਸਾਡੀ ਤਪस्या ਦਾ ਫਲ—ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਸੋ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੌਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲਵੇ।” ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਸ਼ਯਪ, ਜੋ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਕੋਲ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। “ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਹ ਯਜਨ ਕੀਤਾ? ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।” ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਸਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹਮਾਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕਸ਼ਯਪ ਜੀ, ਇਹ ਯਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਕ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।” ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਮਧੁਰ ਬੋਲ ਕੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, “ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤਪस्या ਕੀਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਕਦੇ ਝੂਠੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਇੰਦਰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਇੰਦਰ ਬਣੇ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੋ, ਜੋ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸਨ, ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਵਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: “ਇਹ ਯਤਨ ਸਾਡਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਯਤਨ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਕੰਮ ਫਲ ਲਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਜੋ ਚੰਗਾ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਕਸ਼ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਨਤਾ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਤਪस्या ਕੀਤੀ, ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਰਹੀ, ਪੁੰਸਵਨ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕਸ਼ਯਪ ਕੋਲ ਗਈ; ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪस्या, ਅਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ, ਇਹ ਪੁਰਾਣਿਕ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਵਕਤ-ਵਕਤ ਤੇ ਵਧਦੀ ਰਹੀ।