ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, ‘‘ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧਰਮਿਕ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ?’’ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਣਾ ਜਾਂ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨੀ, ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਵਿਵੇਕਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ। ‘‘ਭੀਸ਼ਮ, ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਅਤੇ ਲਗਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।’’ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘‘ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਵਾਛਕ ਗੋਪਾਲ, ਭੋਜਾ ਦੇ ਗਵਾਲੇ 'ਤੇ ਹੀ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ?’’ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਆਪਣੇ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕ ਕੁਲਿੰਗਾ ਪੰਛੀ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਪੰਛੀ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਕੋਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਅਸਾਰ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ‘ਨਾਹ ਕਰੋ, ਨਾਹ ਕਰੋ’, ਪਰ ਖੁਦ ਹੀ ਬੇਧਿਆਨ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।’’ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਭੀਸ਼ਮ, ਇਹ ਮੂਰਖ ਪੰਛੀ, ਸਿੰਘ ਦੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਾਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੇਧਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ, ਅਧਰਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜੀਉਂਦੇ ਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਦੁਨੀਆ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਜੋਗ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।’’ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਸਾਰੇ ਦਰਬਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਤਿਨਕੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।’’ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਛਿੱਕ ਪਏ, ਕੁਝ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਇਹ ਭੀਸ਼ਮ ਪਾਪੀ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਬੁੱਢਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।’’ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਇਸ ਦੁਸ਼ਟ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਦਿਓ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿਓ।’’ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, ‘‘ਜੋ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਜੇ ਮੈਂ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।’’ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘‘ਇੱਥੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਸਾਡਾ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਖੜਾ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਹੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਯੋਧਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਯਾਦਵ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਵੇ।’’ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ‘‘ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਲਲਕਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਨਾਰਦਨ; ਆ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।’’ ਉਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ‘‘ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਹੜੇ ਰਾਜੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ। ਜਿਹੜੇ ਮੂਰਖ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਜਾਂ ਦਾਸ ਸਮਝ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਤੂੰ ਇਸ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।’’ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਕੇ ਆਪਣਾ ਚੁਣੌਤੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਸਤਰਧਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਨੀਥਾ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਲਈ ਵਧ ਚਲਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕੇਸੀ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਹਰੀ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਜਜ, ਦਰੂਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ। ਉਸ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਇਕਲੌਤੇ ਰਥ ਤੇ ਡਟੇ ਰਹੇ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ, ਕਮਲ-ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਰੁੜਧਵਜ ਰਥ ਤੇ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਦੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਤੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਪੁਸ਼ਪਕ-ਧਾਰੀ ਵਰਗਾ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਸਭ ਰਾਜੇ, ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਮਹਾਬਲੀ, ਮਹਾਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਨਾਯਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, ‘‘ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਓ ਤੇ ਚੈਨ ਨਾਲ ਰਹੋ; ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਤੁਹਾਡੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਓ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਅਡੋਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦਾ ਪੀੜਕ; ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਤਵਤਾਂ ਨਾਲ ਸਦੀਵੀ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।’’ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ‘‘ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਗਏ ਹੋਏ ਸੀ, ਇਸ ਨੇ, ਸਾਡਾ ਸਾਕਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਭੋਜ ਰਾਜਾ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵੇਲੇ, ਇਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਰਾਖਵੇਂ ਅਸ਼ਵ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਸ ਨੇ ਬਭਰੂ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਜਿਹੜੀ ਅਣਚਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਈ ਸੀ, ਹਿਰਾਏਆ। ਭੈਣ ਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਧੀ ਸੀ, ਕਲੁਸ਼ਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਛਲ ਕਰਕੇ, ਕਾਰੂਸ਼ ਰਾਜੇ ਲਈ ਹਿਰਾਏਆ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ, ਕੁਕੁਰਾਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।’’ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵਾਕ-ਯੁੱਧ, ਚੁਣੌਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।