ਇੱਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਖਤਰਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ ਵਜ੍ਰ ਭੀ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਤਾਰਾ, ਪਿੱਛੇ ਧੂੰਆਂ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਅਸਮਾਨੀ ਘਟਨਾ ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਾਪਰੀ। ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਯੁੱਧ ਛਿੜ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਵਾ ਗੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੂੰਜੀ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੂਤੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਦਲ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਭੀ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਇਤਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵਣਮਾਲਾਵਾਂ ਮੁਰਝਾ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਫਿੱਕੀ ਪੈ ਗਈ। ਭੈਣਕ ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਧੂੜ ਉੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨਾਲ ਟੱਕਰਾਈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ ਘਬਰਾਏ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘‘ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵੈਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਸਕੇ।’’ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘‘ਇੰਦਰ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਵਾਲਖਿਲਯਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ—ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਸੋਮ ਰਸ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਛੀ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸੋਮ ਹਥਿਆਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਭੀ ਸੰਭਵ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।’’ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘‘ਇੱਕ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੰਛੀ ਹੁਣ ਸੋਮ ਲੈਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਵੋ, ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ।’’ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਵੀ ਕਿਹਾ, ‘‘ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਬਰਦਸਤੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ।’’ ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪੱਕੇ ਮਨ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਵੀ ਉਥੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਵਾਰੀਆਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਬੈਰਿਲ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਨਿਰਣੈ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਗੀ ਜਕੜ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਚਮਕਦੇ, ਤਿੱਖੇ ਅਤੇ ਧੂੰਆ ਉਗਲਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੱਕਰ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਪਰਸ਼ੂ, ਤਿੱਖੀਆਂ ਭਾਲਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਮੁਸ਼ਲਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੋਭਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਨਿਰਮਲ ਤੇਜ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਤਾਕਤ, ਸ਼ੌਰਯ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਤਪਰ, ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਨਗਰਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਕਾਇਆ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਉਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭੀੜ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ‘‘ਇੰਦਰ ਦੀ ਕੀ ਗਲਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕੀ ਸੀ, ਹੇ ਰਥੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ? ਗਰੁੜ ਵਾਲਖਿਲਯਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ?