ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹਸਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵ ਹੋ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਸੱਚ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ—ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਕਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਵੇਗੀ?" ਉਸ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਵਜੂਦ ਨੇ ਮੁੜ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਬੱਚਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਕ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਦੋ ਪੰਜ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦੀ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਤੀਜੀ ਅੱਖ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਅੱਖ ਨੂੰ ਡੁਬੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਂਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਆਏ। ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਥੋਚਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯਾਦਵ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਸ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਰਾਮ) ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਚੇਦੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛੇ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਭੈਣ ਨੇ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾਮੋਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦਾਮੋਦਰ ਮਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਮੱਥੇ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਡਿੱਗ ਕੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਗਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਂ ਡਰ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਮੈਨੂੰ ਦਾਅਨ ਦੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਕਿ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ। ਭਾਵੇਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸੰਭਵ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਯਾਦਵ-ਸਿੰਘ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ ਦੇ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੌ ਭੁੱਲਾਂ ਮਾਫ਼ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" ਪਰ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਵਰ ਉੱਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਚੂਤ। ਇਹ ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੈ?" "ਇਹ ਹਰਿ ਦੀ ਹੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੈ; ਹਰਿ ਆਪ ਹੀ ਹੁਣ ਇਹ ਨਿਰਣੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁ-ਸ਼ੇਰ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਵੱਡੇ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਭੀਸ਼ਮ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।" "ਦਰਦ ਰਾਜੇ ਦੀ, ਬਹਲਿਕ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਮ ਤੇ ਧਰਤੀ ਚੀਰੀ ਸੀ। ਕਰਨਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜੋ ਵੰਗ ਤੇ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਨਿਗਰਾਨ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੈਵੀ ਕੁੰਡਲ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਕਵਚ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਬਰਾਬਰ ਤੇ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ-ਹੱਥ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ ਮੌਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।" "ਡ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਡ੍ਰੋਣ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ। ਜੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡ੍ਰੋਣ ਜਾਂ ਅਸ਼੍ਵਤਥਾਮਾ ਦਾ ਮੋੜ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" "ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਯਦਰਥ, ਡਰੁਮ, ਰੁਕਮੀ, ਭੀਸ਼ਮਕ, ਦੰਤਵਕ੍ਰ, ਭਗਦੱਤ, ਯੂਪਕੇਤੁ, ਜਯਤਸੇਨ, ਵੀਰਾਟ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਵਿਂਦ, ਅਨੁਵਿੰਦ, ਪਾਂਡਯ, ਸ਼ਵੇਤ, ਉੱਤਮ, ਸ਼ੰਖ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ, ਏਕਲਵਿਆ, ਕਲਿੰਗ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਹਨ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਸ਼ਲ੍ਯ ਆਦਿਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਭੀ ਤੂੰ ਵਿਸਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਹੀ ਹੈ, ਭੀਸ਼ਮ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕਈ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਏ।