ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮਾਧੁਸੂਦਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਇਥੇ ਵੱਸਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੱਸੇਗਾ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਉਪਰੰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸੁਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਜੋ ਕੰਮ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਸਵੈਮ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾਰਾਇਣ, ਆਪਣੇ ਅਬਿਨਾਸੀ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਪਰਤ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਅਪਰਮਾਪਤ, ਅਨੰਤ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਰਤੀ ਹੈ; ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਖਿਲੌਣਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਕਦੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਔਰਤ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਬੁੱਲਬੁਲਾ ਉਥੇ ਹੀ ਉੱਠਦਾ ਤੇ ਵਿਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਲ ਤੇ ਅਚਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮਹਾਬਲੀ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਉਚਿਤ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕੇਸੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਕਹਿ ਲਵੇ।" "ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮੰਨਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ, ਪੂਜਾ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣ। ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਧਰਮੀ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਿਆ।" ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੈਰ ਉੱਚੇ-ਘਮੰਡੀ, ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਹਦੇਵ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਅਣਦੇਖੀਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼, ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀਆਂ, ਜੋ ਮ੍ਰਿਗਚਰਮ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਤਦ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਦੇਹਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਫ਼ ਬੋਲਿਆ, "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਜੀਊਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਮਝੋ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੋ।" ਸਹਦੇਵ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ ਆਦਿ ਦੀ ਵਿਭਾਜਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਐਸੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਸੁਨੀਥ, ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਦਮਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਓ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਈਏ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਵਿਗਾੜਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁਨੀਥ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹ, ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਤੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਾਰਾਜ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।" ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਿਤ, ਉਥੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਭਾਵ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਗਰਜ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਮਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਰਾਜਾ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੱਕ ਅਥਾਹ, ਰੋਕਣ-ਅਯੋਗ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਭੀਮ, ਉਹ ਤੂਫਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਸਮਾਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ, ਪ੍ਰਬੁੱਧ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਪਿਤਾਮਹ, ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਅੱਜ ਦੱਸੋ, ਪਿਤਾਮਹ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ।" ਜਦ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਸ਼ੇਰ; ਕੁੱਤਾ ਚਾਹੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੇ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਇਹ ਰਾਹ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਸੌਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਭੌਂਕਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਸੌਂਦੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੌਂਕਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੌਂਦੇ ਸਿੰਘ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਜਿਵੇਂ ਸੌਂਦਾ ਸਿੰਘ ਨਹੀਂ ਜਾਗਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਗਦਾ; ਤੇ ਤੂੰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਸਿੰਘ, ਜਾਗ ਪਏ, ਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿੰਘ ਬਣਾ ਦੇਵੇ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਕਮਜ਼ੋਰ-ਮੱਤਿ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਯਮਲੋਕ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਭੂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਬਚੀ ਕੂਚੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਲਟ ਗਈ ਹੈ। ਜਦ ਵੀ ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਉਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਦੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹੋਈ ਹੈ।" "ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਾਧਵ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਹੈ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਕਟੁ ਬੋਲ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ।