ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਚਿੰਤਨੀਯ, ਅਣਵਰਨਣਯ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਸੀ—ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੇ। ਉਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਦਾਨਵ, ਨਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਹੀ ਹਰ ਸਕਦੇ ਸਨ; ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ-ਚੋਟੀ ਉਡਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਣਯੋਗ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਾ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਦੁੱਖ ਨਾ ਲਿਆ; ਕਿਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਰੀਚੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਣ।” ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤਮ ਤਪੱਸਵੀ ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕਿਹਾ, “ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਇਕ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਤਪੱਸਵੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਡਾਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਜਦ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੁਖ ਡਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਇਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਡਾਲ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਥਾਂ ਦੱਸੋ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਹੋਣ।” ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਐਸੇ ਪਹਾੜ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਂ ਸਕਦੇ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਿਮ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ, ਚਿੰਤਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਰਗਾ, ਉਸ ਡਾਲ ਨੂੰ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਸਮੇਤ, ਉੱਡਾ ਲੈ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਵੀ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਡਾਲ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਵੱਡੇ ਜੀਵ ਦੀ ਖਾਲ; ਪਰ ਉਹ ਪੰਛੀ, ਉਹ ਡਾਲ ਫੜਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਇਕ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰ ਗਿਆ। ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਓਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਡਾਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਪਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਬ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਉਣ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜਿਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨਾ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗਿਆ। ਕਈ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਉਸ ਡਾਲ ਨਾਲ ਲੱਗੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਬੱਦਲ। ਉਹ ਰੁੱਖ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤਾਰਕਸ਼ਯਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਖਤਰੇ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵਜਰਾਯੁਧ ਡਰ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦਾ ਗੋਲਾ ਡਿੱਗਿਆ; ਇਹੀ ਹਾਲਤ ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ। ਸਾਧਯ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੌੜ ਪਏ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਹਵਾ ਗੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅਸਮਾਨ, ਭਾਵੇਂ ਬੱਦਲ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਾਰ ਮੁਰਝਾ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪੈ ਗਈ; ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਖੂਨ ਦੀ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਧੂੜ ਉੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗੀ; ਫਿਰ, ਡਰੇ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬਰਕਤ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਕੇਤ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਆ ਗਏ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕੇ।” ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇਹ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ; ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ—ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਪੰਛੀ, ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੋਮਾ ਲੈ ਸਕਣ ਵਿਚ ਸਮਰੱਥ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਸੰਭਵ ਵੀ ਸੰਭਵ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਪੰਛੀ ਹੁਣ ਸੋਮਾ ਲੈਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ—ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੋ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੋ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ।” “ਇਸਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਸਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ,” ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਰਚੀਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਬੈਰਲ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਗੀ ਜ਼ਿਰ੍ਹ ਪਹਿਨ ਲੀਆਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਏ। ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੇ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਤੇ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਕਰ, ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ, ਕੁਟਾਰੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਭਾਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ—ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ—ਚੁੱਕ ਲਈਆਂ। ਦਿਵਯ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।