ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਪਰਿਵਾਰਕ ਅਤੇ ਸਜਣ-ਸਮਬੰਧੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਸਭਾ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਚ੍ਯੁਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ) ਬੈਠੇ ਸਨ। ਦੇਵਕੀ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੋਹਿਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਹਲਧਾਰੀ (ਬਲਰਾਮ) ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਾਤਾਵਾਂ (ਰੋਹਿਣੀ ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ) ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ; ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਹਿਣੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ) ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇਵਕੀ ਆਪਣੇ ਦੋ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਤ੍ਰਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਯਸ਼ੋਦਾ ਦੀ ਧੀ (ਸੁਭਦ੍ਰਾ) ਵੀ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ ਅਜੀਬ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਕੁਆਰੀ (ਏਕਾਂਗਾ) ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਲਈ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਕਮਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਭਾਗਵਾਨ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਨੇ ਉਸ ਤੇਜਸਵੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਮਾਧਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ) ਨੇ ਵੀ, ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਸਭਾ ਵਿਚ, ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼्ण ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕੌਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੋਤਮ ਕੌਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਟੂਟ ਚਾਵਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ) ਉੱਤੇ ਵਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਭ ਨੇ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ) ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਬੈਠਕ ਕੀਤੀ। ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ ਸਤਭਾਮਾ ਤੇ ਜਾਮਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵੀ। ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਇਹ ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ) ਦੀ ਜਿੱਤ ਹੈ, ਇਸੇ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼्ण ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਕਰ ਸੀ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇੱਕ ਬੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਸੀ–ਬਾਣਾ, ਜੋ ਬਲੀ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਟਿਕ ਕੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਨੇਕ ਵਰ ਦਿਤੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਸਨ। ਬਾਣਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਣਿਤਪੁਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਬੇਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਉਸ਼ਾ ਸੀ। ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਨਿਰੁੱਧ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਬਾਣਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਉਸਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ। ਤਦ ਬਾਣਾ ਨੇ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ, ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਬਾਣਾ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸੀ ਸਮੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਦੁਆਰਕਾ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਉੱਤਮਾਈ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪੋਤਾ ਇੱਥੇ ਬਾਣਾ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਵੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਨਿਰੁੱਧ ਮਹਾ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਰਦ ਬਾਣਾ ਦੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਨਾਰਦ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਤਦ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਉੱਡ ਗਏ। ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਬਾਣਾ ਦੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਬੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਬਾਣਾ ਦੇ ਨਗਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਦੇਵਤੇ ਖੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ: ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਗੁਹਾ, ਭਦਰਕਾਲੀ, ਅਤੇ ਵਿਨਾਇਕ। ਤਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾਇਆ। ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੰਕਰ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਨਾਕ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ (ਸ਼ਿਵ) ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ, ਅਚਿੰਤਯ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਦੈਵੀ ਅਸਤਰਾਂ ਵਰਤੀਆਂ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤਕ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਨਾਲ ਲੜ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ (ਸ਼ਿਵ) ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।