ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ, ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮਸਤ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੁਲੰਦ ਬੁਲੰਦ ਕੂਕਾਂ ਅਤੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਗਾਂ ਅਤੇ ਭੈਂਸਾਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੂਰਾਂ, ਹਰਣਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਸ-ਥਾਨ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਇਕ ਅਸਧਾਰਣ ਪਹਾੜੀ ਕੰਧ ਨੇ ਉਸ ਮਹਲ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸ਼ਕੁ ਅਤੇ ਸ਼ਤਾ ਰੁੱਖ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਕੰਧ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ, ਦਰਿਆ, ਝੀਲਾਂ, ਜੰਗਲ ਅਤੇ ਉਪਵਨ—all ਕੁਝ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਿਲੱਖਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ—ਉਪਿੰਦਰ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ), ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇੰਦਰ—ਮਿਲ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੀ ਝਲਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ, ਸਫੈਦ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਧੁਣੀ। ਉਸ ਦੀ ਧੁਨੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਰੋਆਂ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਮਚ ਗਈ, ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ—ਇਹ ਸਬ ਕੁਝ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। ਇਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣਕੇ ਕੁਕੁਰ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਸਕਣ। ਰਾਜਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਵੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਾਂਗ-ਵਾਂਗ ਬਾਂਸਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਿਚ, ਉਸ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਦੇਵਕੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਆਈ, ਅਤੇ ਰੋਹਿਣੀ ਵੀ ਆਈ, ਆਹੁਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ। ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਅਾਂ ਸੁਖੀ-ਸਲਾਮਤ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵੈਰੀ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸ਼ੌਰੀ, ਸੁਪਰਣ (ਗਰੁੜ) ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਣਿਪਰਵਤ ਨੂੰ ਯਥੋਚਿਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਮਧੁਸੂਦਨ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਸਭ ਧਨ-ਰਤਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਚੌੜੀ ਅਤੇ ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਭਰ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਰਾਮ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਵੈਰੀ ਨਾਸ਼ਕ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਰ ਤੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਾਦਵ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ-ਨੀਚ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਮ-ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਧਨ-ਰਤਨ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੂਰਮੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਸ਼ੁਭ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਵੈਰੀ ਨਾਸ਼ਕ, ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਬਲੀ ਜਾਂ ਸ਼ੰਭਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਰ ਦਿਖਾਈ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੇ ਮੂਰ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ ਨਿਸ਼ੰਭ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਮਹਾਬਲੀ ਦਾਨਵ ਹਯਗ੍ਰੀਵ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਭੌਮ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਮੁੜ ਲੈ ਆਇਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਬਾਣ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੌਰੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ, ਵਸੁਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਧਿਆਂ ਵਲੋਂ, ਮੇਰੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਸਨਮਾਨਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇੰਦਰ ਇਹ ਸਭ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ, ਰਾਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਅਨਿਰੁੱਧ, ਸਾਰਣ, ਬਭਰੁ, ਝੱਲੀ, ਗਦਾ, ਭਾਨੁ ਅਤੇ ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਸਾਰਣ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਹੁਕ, ਕੁਕੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭੋਜਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਨ, ਹੋਰ ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਧਰਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚੌਂਕ ਉਠਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਲੱਗਾਮ, ਚੌੜਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਸਦਾ ਸੁਗੰਧਤ ਮਦ ਵਗ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅੰਕੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਰੁਤ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹ—all ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥਾਂ ਸਮੇਤ, ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਹਵਾ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਆਹੁਕ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਸ਼ੋਦਾ, ਨੰਦ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਹਾਨ ਰੇਵਤੀ, ਭਗਤ ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤਿਆ, ਜਾਮਵਤੀ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਮਾਪੀ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਵਿਸ਼ੋਕਾ, ਲਕਸ਼ਣਾ, ਸੁਮਿਤਰਾ, ਕੇਤੁਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਸਮੇਤ, ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਥੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।