ਗਰੁੜ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ ਟੋੜੀ ਤੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਵਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀ ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ ਉਲਟੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, “ਜੇ ਇਹ ਟਾਹਣੀ ਡਿੱਗੀ ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਧੂ ਵੀ ਡਿੱਗ ਪੈਣਗੇ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦਿਆਂ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ पंजਿਆਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਵਾਂਗਾ।” ਇਸ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੰਛੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਭਾਰੀ ਬੋਝ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉੱਡ ਪਿਆ। ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਰੁੜ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਡਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝਟਕਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਹਲ ਗਏ; ਉਹ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਵਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਢੁਕਵਾਂ ਥਾਂ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਰਬਤ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਦੇਵੀਅਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਨ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਉਠੀ ਹੋਈ ਲਾਠੀ। ਉਹ ਅਕਲਪਨੀਯ ਤੇ ਅਵਰਨਣਯ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭੈਅਨਕ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ। ਉਹ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਪਾਰਜਿਤ ਸੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੂੜੀਆਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਜਲ ਸੁੱਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੰਝ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਗਰੁੜ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾ ਲਿਆ, ਕਦੇ ਵਲਖਿਲਯ ਤੇ ਮਰੀਚੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ ਨਾ ਮੋਲ ਲੈ।” ਫਿਰ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬੋਲੇ, “ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਤਪਸਵੀਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੋ।” ਕਸ਼੍ਯਪ ਵਲੋਂ ਇੰਝ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਟਾਹਣੀ ਛੱਡ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤਪ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਨਤਾ ਪੁੱਤਰ ਗਰੁੜ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼੍ਯਪ ਕੋਲ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਟਾਹਣੀ ਕਿਥੇ ਸੁੱਟਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਦੱਸੋ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਹੋਣ।” ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪਹਾੜ ਦੱਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਿਮ ਨਾਲ ਬੰਦ ਸਨ, ਤੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਾਹ ਆ ਸਕੇ। ਗਰੁੜ, ਮਨ ਦੀ ਤੇਜੀ ਵਰਗਾ, ਉਸ ਵੱਡੀ ਖੋਹ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਟਾਹਣੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਟਾਹਣੀ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਵੱਡਾ ਜਾਨਵਰ। ਪਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਭਾਰੀ ਟਾਹਣੀ ਫੜੀ ਤੇ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਸਮੇਤ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਵਾਟ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਦਰੱਖ਼ਤ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਏ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ। ਕਈ ਦਰੱਖ਼ਤ, ਜੋ ਟਾਹਣੀ ਨਾਲ ਲੱਗੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਬੱਦਲ। ਉਹ ਦਰੱਖ਼ਤ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਲਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤਾਰਕਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਉਚਕ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਉਪਜੇ, ਜੋ ਖਤਰੇ ਦੀ ਪੇਸ਼ਗੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਵਜਰਾਯੁਧ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਧੂਆਂ ਵਾਲੀ ਪਤੰਗਾ ਡਿੱਗੀ; ਵਸੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਸਾਧਿਆ, ਮਰੁਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਐਸਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹਵਾ ਗੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਅਸਮਾਨ, ਜਦ ਕਿ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਵੀ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਮੁਰਝਾ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪੈ ਗਈ; ਡਰਾਉਣੇ, ਭੈਅਨਕ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਖੂਨ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਧੂੜ ਉੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਇਹ ਭੈਅਨਕ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਸੰਕੇਤ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਆ ਗਏ? ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਸਕੇ।” ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਇੰਦਰ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਗਲਤੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਆਕਾਸ਼-ਚਾਰੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੋਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ ਹੈ।