ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਵਿਣੁ, ਜੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਖੜਗ ਦੇ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਬਣਨਗੇ—ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਮਹਾਤਮਾ ਨਾਰਦ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਧਾਰਤ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਪਤੀ ਬਣਨਗੇ। ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਅਤੇ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਡਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੋਗੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਚਲ ਪਏ, ਉਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਹਾਥੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਸੱਪ, ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਪੱਥਰੀਲੇ ਟਿਕਾਣੇ, ਸੂਅਰ, ਕਾਲ, ਹਿਰਣ, ਵੱਡੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਤੇ ਉਚੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ, ਨਾਨਾ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮੁਕੁਟਾਂ ਵਾਲੇ ਮੋਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਸ਼ੌਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਰਤਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਉਪਿੰਦ੍ਰ, ਬਲਦੇਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਗਰੁੜ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਚਹੁੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਧੁਨੀ ਕੀਤੀ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਗ੍ਰਹਾਂ, ਤਾਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਵ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਉਤਰੇ ਅਤੇ ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਆਦਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਦਿਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇਵ ਮਣੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੰਡਲੀਆਂ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੋਰ ਅਮੁੱਲਕ ਰਤਨ ਵੀ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਆਦਿਤੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਅਤੇ ਵਾਸਵ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਆਦਿਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਆਦਿਤੀ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਤਭਾਮਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਦਿਤਾ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣਗੇ, ਤੂੰ ਨ ਤਾਂ ਬੁੱਢੀ ਹੋਵੀਂਗੀ, ਨ ਤੇਰੀ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਘਟੇਗੀ। ਫਿਰ, ਸਤਭਾਮਾ ਅਤੇ ਪੌਲੋਮੀ (ਸ਼ਚੀ) ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਘਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਲਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜੋ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੇਵ ਲੋਕ ਤੋਂ ਚਲ ਪਏ ਅਤੇ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਲੰਮੇ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਲਵਾਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜਦ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰਿ, ਉਹ ਸਭ ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਭੂ, ਦਵਾਰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸਮਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਵੇਖੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਤਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਵਲੋਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲ-ਭਰੇ ਸਰੋਵਰ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਖਾਈਆਂ ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਦਵਾਰਕਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨੰਦਨ ਆਦਿ ਦਿਵ੍ਯ ਉਪਵਨ ਵਰਗੇ ਬਾਗ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਨੰਦਦਾਇਕ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ ਮਹਲਾਂ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਾਸਾਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਪਾਕਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ ਗੁੰਬਦ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ੋਭਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨ-ਮੰਡਿਤ ਚੋਟੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਚੰਦ-ਆਕਾਰ ਛੱਤ, ਬਾਲਕਨੀਆਂ, ਪਿੰਜਰੇ, ਅਤੇ ਮਕੈਨੀਕਲ ਘਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਹੋਣ। ਅੰਬਰ-ਸਮਾਨ ਧੁਲ੍ਹੇ ਫਰਸ਼, ਰਤਨ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਜੰਬੂਨਾਦਾ ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਤੇ ਲਾਜਵਰਦ ਦੀਆਂ ਚਿੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਵਿਲੱਖਣ ਬਣਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਘਰ, ਮਹਾਨ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਮਹਲਾਂ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ, ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਅਤੇ ਭੋਗਵਤੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਇਹ ਸਭ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਾਲੇ ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ, ਦਾਸਾਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਮੋਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਰੀਆਂ ਤੇ ਉਤਪੱਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਜੀਵੰਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪਰਜਨਯਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ-ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਦਵਾਰਕਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਜਿਹੀ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਉਹ ਮਹਲ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਖ਼ੁਦ ਬਣਾਇਆ ਸੀ—ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਰਹਾਇਸ਼, ਜੋ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਲੰਬਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਲ ਇੰਨਾ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਲ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਵਸ਼ਟਾ ਵਲੋਂ ਵਾਸਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।