ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਸੀ; ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਯਗਰੀਵਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਦਭੁੱਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੀ ਮਾਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਅਜੈਯ, ਅਸীম ਊਰਜਾ ਵਾਲਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਧਨਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਲਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਸੀ। ਮਾਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਉਡਕਾ ਵਿੱਚ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਫਿਰ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਜਯੋਤਿਸ਼ਾ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਭਾਰਤਾ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਸੀ—ਮਹਾਨ ਭੌਮਾ ਨਰਕਾ ਅਤੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਕੁੰਦਲਿਆਂ ਲਈ। ਮਾਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਛੱਡਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਚਕ੍ਰ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਚਕ੍ਰ ਦੇ ਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਨਰਕਾ ਦਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੂਮੀ ਨੇ ਕੁੰਦਲਿਆਂ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਿਆਂ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਤੂੰ ਆਪ ਮਧੂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ; ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।" ਭੂਮੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਨਰਕਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਨਰਕਾ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਨੇ ਨਫ਼ਰਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਸਭ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਸੀ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ ਸਨ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਕੁੰਦਲਿਆਂ ਲੈ ਲਏ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਸੋ, ਸੁੰਦਰ ਏ, ਮੇਰੇ ਕੀਤੇ 'ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਇਸ ਲਈ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਾ ਮਹਿਲਾ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਜਾ, ਬੋਝ ਹਟ ਗਿਆ। ਨਰਕਾ, ਭੌਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਾਧੁਸੂਦਨ ਸਤਿਆਭਾਮਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਖੂਤ ਧਨ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨ ਵੇਖੇ। ਮਾਧਵ ਨੇ ਮੋਤੀ, ਲਾਲ, ਮੂੰਗਾ, ਬੇਰਿਲ, ਛੋਟੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਜ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਉੱਥੇ ਜੰਬੂਨਾਦ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਘਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਸੀ; ਉੱਥੇ, ਮਾਧਵ ਨੇ ਨਰਕਾ ਦੀ ਅਖੂਤ ਦੌਲਤ ਵੇਖੀ। ਐਸਾ ਧਨ, ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਬੇਰ ਜਾਂ ਮਹੇਂਦਰ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ। ਜਦ ਭੌਮਾ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਦ ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਆਪਣੀ ਟੋਲੀ ਸਮੇਤ, ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਰਤਨ ਕੁੰਦਲਿਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਧਾਗਿਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਕਮਰਬੰਦ, ਸ਼ੌਰ ਦੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਝੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ ਵਿਅਕਤ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਵਿਅਕਤ ਅੰਗ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੋ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਅਠ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਵਧੀਆ ਘੋੜੇ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਇਛਾ ਕਰੀ ਜਾਵੇ, ਉਤਨੀ ਗਾਂ ਵੀ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਵੈਰੀ-ਵਿੰਨਾਸਕ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਅਤੇ ਨਰਕਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਸੋਨਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਾਸਵ ਨੇ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਲੋਡ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਮਣੀ ਪਹਾੜ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਛਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉੱਥੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹਵੈਲੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਨੇ ਮਾਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਜਿਹੜਾ ਥਾਂ ਸਵਰਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਅਜੈਯ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ। ਇਕ-ਬੰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਗੇਰੂ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਸਵੈ-ਅਨੁਸ਼ਾਸਿਤ, ਉਹ ਸਭ ਨਾਰੀਵਾਂ ਮਹਾਬਲੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਤਪ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਸਾਫ਼ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਕੁਝ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵੀ। ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਗੋਵਿੰਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਅਸੁਰ ਨਰਕਾ, ਨਿਸ਼ੁੰਭਾ, ਮੂਰਾ, ਭੌਮਾ ਅਤੇ ਹਯਗਰੀਵਾ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ।" "ਉਹ ਪੰਚਜਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿੰਨਾਸ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਅਖੂਤ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਜਲਦੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਅਸੀਂ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। "ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮਹਾਬਲੀ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ?" ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਸਾਡੇ ਮਨਪਸੰਦ ਇਛਾ ਲਈ, ਧਨਿਆ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਿਵੇਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇਗਾ।" ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਛਾ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰਖਵਾਲਾ। ਉਸ ਦਾ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਾਬਲੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਵਾਯੂ-ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਸੀ।