ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਕ ਨਖ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਛੂਏ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉੱਡਦੇ-ਉੱਡਦੇ ਉਹ ਇਕ ਵੱਡੇ ਆਸਰੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੁੱਖ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਡਰ ਗਏ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਹ ਟੁੱਟ ਨਾ ਜਾਣ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ, "ਅਸੀਂ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋ ਜਾਈਏ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਵੈਡੂਰੀਆਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲੱਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਕਈਆਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਦਿਵ੍ਯ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਰੌਹਿਨਾ ਸੀ। ਜੋ ਵੀ ਇਸਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ, ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਥੇ, ਰੌਹਿਨਾ ਰੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਗਤੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਬੋਲਿਆ: "ਮੇਰੀ ਇਹ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਖ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਮੀ ਹੈ—ਇਸ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਆ ਖਾ ਲੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵਜਨਦਾਰ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਰੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਖ ਟੋੜ ਲਈ। ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਾਖ ਸਾਫ਼ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਸ਼ਾਖ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਸ਼ਾਖ ਤੋਂ ਵਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਉਲਟੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।" ਉਹ ਸੋਚਿਆ, "ਜੇ ਇਹ ਡਿੱਗ ਪਏ ਤਾਂ ਮੈਂ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਖ਼ੁਦ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸ਼ਾਖ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕੰਮ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਗਰੁੜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਭਖਣਹਾਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉੱਡਿਆ, ਉਸਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਇੰਝ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ। ਵਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਢੁੱਕਵਾਂ ਥਾਂ ਨਾ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦਿਵ੍ਯ-ਰੂਪ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਚਮਕ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਮਨ ਤੇ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਉਠੇ ਹੋਏ ਦੰਡ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਅਕਲਪਨਯ, ਅਵਰਨਣਯ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜਿੱਤ ਤੇ ਅਜੈਯ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ਕ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਉਸਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਣਯੋਗ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਮੁਰਾਦ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: "ਪੁੱਤ੍ਰ, ਤੂੰ ਉਤਾਵਲਾ ਨਾ ਹੋ; ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਨਾ ਲਿਆ; ਕਿਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਤੇ ਮਰੀਚੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾੜ ਨਾ ਦੇਣ।" ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਾਲਖਿਲਿਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਸਨ। "ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਗਰੁੜ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਤਪੱਸਵੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਾਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਹ ਸ਼ਾਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਵਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ ਗਏ, ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਾਖ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ ਦੀ ਸ਼ਾਖ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰਹਿਤ ਥਾਂ ਦੱਸੋ।" ਫਿਰ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਐਸੇ ਪਹਾੜ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਬਰਫ਼ ਨਾਲ ਬੰਦ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਵਿਚਾਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਸ਼ਾਖ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਕੋਈ ਵੀ ਬਲਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਭਾਰੀ ਸ਼ਾਖ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਖਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਪੰਛੀ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ ਫੜ ਕੇ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਦੀ ਦੂਰੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤੈਅ ਕਰ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਪੰਛੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੰਬ ਗਿਆ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਟਹਣੀਆਂ ਟਕਰਾ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਉਸ ਸ਼ਾਖ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਏ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਬਦਲ। ਉਹ ਰੁੱਖ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖਣਿਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛੂਏ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤਾਰਕਸ਼, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉੱਡ ਗਿਆ।