ਪੁਤਨਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਡਾ ਸੀ ਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਅਟੁੱਟ ਹੋ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ—ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਇਕ ਵਾਰ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ—ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਸੰਪ (ਸਰਪ) ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗੁਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰੇਂਗਦੇ; ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਉਹ ਮੱਖਣ-ਮਿੱਠਾ ਪੀ ਲੈਂਦੇ ਜਦੋਂ ਮੱਝੀਆਂ ਮੱਖਣ ਘੁਟ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੋਟਾ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਮੱਖਣ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਉਕਲੀ (ਮੋਰਟਾਰ) ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਵ੍ਰੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵ੍ਰੱਖ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਡਾਲੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਟੁੱਟ ਗਏ—ਇਹ ਇਕ ਅਜੀਬ ਚਮਤਕਾਰ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਉਸੇ ਵ੍ਰਜ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਕਾਂ ਦੀ ਪੰਖੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਚਿਹਰੇ ਚਮਕਦੇ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਦੋਵੇਂ ਤਿੰਨ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਸੰਪ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕੰਨਾਂ 'ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਲਗੀਆਂ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਤਾਜ ਪਹਿਨੇ। ਉਨਾਂ ਦੇ ਗਲੇ 'ਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਨਵੇਂ ਸਾਲਾ ਰੁੱਖ ਉੱਗਦੇ ਹੋਣ; ਕਮਲ ਨਾਲ ਬਣੇ ਤਾਜ ਤੇ ਰੱਸੀ ਦੀ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ। ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਘੜੇ ਤੇ ਤੁੰਬੜੂ, ਗਵਾਲਾ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਦੇ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦੇ। ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਪਲੰਗਾਂ 'ਤੇ ਸੋ ਜਾਂਦੇ, ਕਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਵਿਖੇ ਆਰਾਮ ਲੱਭਦੇ, ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੇਡਦੇ-ਘੁੰਮਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਥੇ, ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਗਾਂ ਚਰਾਈਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਕਾਂ ਦੀ ਪੰਖੀ ਵਰਗੇ ਵਾਲ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਯਾਮ ਰੰਗ, ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੀ ਵਾਂਗ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦੀ ਮੋਹਰ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ 'ਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹ। ਰੱਸੀ ਦੀ ਜਨੇਊ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਸਰੀਰ ਚਿੱਟੇ ਚੈਸੇ, ਵਾਲ ਕਾਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ, ਕਦੇ ਗਾਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਖੇਡਦਾ, ਕਦੇ ਨੱਚਦਾ, ਕਦੇ ਹੱਸਦਾ। ਗਵਾਲਾ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ। ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਸ਼ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਸੁਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵਿਰਾਜੇ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ। ਇਕ ਵਾਰ, ਵੱਡਾ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਭਾਂਡੀਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ, ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦਿਨ ਭਰ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦੇ ਗਵਾਲਾ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਵਰਗ ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਭਾਂਡੀਰਾ ਤੋਂ ਕਈ ਗਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਖਿਲੌਨੇ ਨਾਲ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਿੰਦੇ। ਕੁਝ ਗਵਾਲੇ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ; ਹੋਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗਵਾਲਾ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਵਾਜਾ ਤੇ ਤੁੰਬਵੀਣਾ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਜ ਨਾਲ, ਵਜਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕਈ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ; ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸੰਪ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਖੇਡਿਆ। ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਲਰਾਮਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ। ਉੱਤਮ ਦਾਨਵ ਧੇਨੁਕਾ, ਜੋ ਗਧਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਡੀਆਂ ਗਾਂ ਚਰਾਉਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਗਏ, ਚਿਹਰੇ ਚਮਕਦੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਝਾੜੀਆਂ ਵੇਖਦੇ, ਸੀਟੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਕਰਦੇ। ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ-ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਜੇਹੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਖੇਡਦੇ ਜੋ ਸਿਧਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਖੇਡਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਗੋਵਰਜਾ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਸ਼ੌਰੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਤੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਖੀਰ ਖਾਈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਲਈ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਸੁਦੇਵ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।