ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਆਇਆ, ਉਥੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚ-ਗੀਤ ਦੀ ਰੌਣਕ ਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਭਗਵਾਨ ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਰਮ ਤੱਤ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਪਾ ਲਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਕਈ ਸਾਲ ਤੱਕ ਗੌਲਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਬੱਚਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਥੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਂ ਯਸ਼ੋਦਾ ਉਸਨੂੰ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆ ਤੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਬੱਚਾ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਪੈਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਰੋਹੀ ਮਾਰੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਵੱਡੀ ਅੰਗੂਠੀ ਨਾਲ ਰਥ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਰਥ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਮਾਂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਰੋਂਦਿਆਂ ਰੇਂਗਦਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਥ ਟੁੱਟਿਆ, ਮਟਕਿਆਂ ਤੇ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਬੱਚਾ ਕਿੰਨਾ ਅਸਧਾਰਣ ਹੈ। ਸ਼ੂਰਸੈਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਚਮਤਕਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ ਵੇਖਿਆ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਉਰਜਾਵਾਨ ਸੀ, ਲਿਆਂਦੇ ਹੋਏ ਕਮਸ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪੁਤਨਾ—ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ—ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੀ ਗਈ। ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਰਾਮਾ (ਬਲਰਾਮ) ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਅਟੁੱਟ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਸੱਪ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹਰ ਥਾਂ ਖੇਡਦੇ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੱਥੜੇ ਹੋਏ। ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁਟਣਾਂ ਉੱਤੇ ਰੇਂਗਦੇ, ਕਦੇ ਮੱਖਣ-ਛਾਛ ਪੀਂਦੇ ਜਦ churn ਹੋ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ। ਓਥੇ ਹੀ, ਬੱਚਾ ਗੋਵਿੰਦ ਜਦ ਮੱਖਣ ਖਾਂਦਾ ਸੀ, ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਉਖਾਲੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਬੱਚਾ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਘਸੀਟ ਲੈ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਰੁੱਖ ਜੜਾਂ-ਡਾਲੀਆਂ ਸਮੇਤ ਟੁੱਟ ਗਏ—ਇਹ ਵੀ ਅਚੰਭਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਆਪਣਾ ਬਚਪਨ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਉਸੇ ਵ੍ਰਜ ਭੂਮੀ 'ਚ, ਦੋਵੇਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਨੀਲੇ ਤੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਪੀਲੇ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਲਗਾਏ, ਦੋਵੇਂ ਵਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਕਾਂਵੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜੇ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਚਿਹਰੇ ਉੱਜਲੇ। ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਚਮਕਦੇ, ਤਿੰਨ ਮੱਥਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਵਰਗੇ, ਕੰਨਾਂ 'ਚ ਮੋਰਪੰਖ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਮੋੜੇ, ਰੱਸੀ ਦੇ ਜਨੇਊ, ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਲਾ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਮਲ ਦੇ ਮੋੜੇ ਤੇ ਰੱਸੀ ਦੇ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੇ। ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਮਟਕੇ ਤੇ ਤੁੰਬੜੂ, ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਂਦੇ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੇਡਦੇ। ਕਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦੇ, ਕਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਆਰਾਮ ਲੱਭਦੇ, ਵਛਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਵਸੁਦੇਵ ਪੁੱਤਰ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਪੁੱਜ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਸੋਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਾਂਵੇ ਵਰਗੇ ਵਾਲ, ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਕਮਲ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ। ਰੱਸੀ ਦਾ ਜਨੇਊ, ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚੰਨਬਲੀ ਜੈਸੇ ਚਿੱਟੇ ਅੰਗ, ਘੁੰਘਰਾਲੇ ਕਾਲੇ ਵਾਲ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮੋਰਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ, ਕਦੇ ਗਾਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਨੱਚਦਾ, ਕਦੇ ਹੱਸਦਾ। ਕੌਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਵਾਂਸਲੀ ਵਜਾਉਂਦਾ, ਕਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨੌਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ। ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਵਰਖਾ-ਰੁੱਤ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਪ੍ਰਭਾਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭੂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ। ਉੱਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ। ਭਾਂਡੀਰਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬਰਗਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਉੱਥੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦੇ ਗੌਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਨ ਭਰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਭਾਂਡੀਰਾ ਦੇ ਕਈ ਗੌਲਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਮਨਪਸੰਦ ਖਿਲੌਣ ਦਿੱਤੇ। ਕੁਝ ਗੌਲਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਕੁਝ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਗਾਈਆਂ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕੇਸ਼ਵਾ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਵਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਂਸਲੀ ਤੇ ਤੁੰਬਵੀਨਾ ਵਜਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗੌਲਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ; ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੇ, ਹੇ ਕੌਂਤੇਯ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਨੱਚਿਆ। ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਬਲਰਾਮ ਨਾਲ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਤਾਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਡੈਣੂਕ ਨਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼, ਜੋ ਗਧੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਬਲਦੇਵ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।