ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸੁਣਾਂਗਾ ਜੋ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਅਠਾਈਂ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹ ਬੜਾ ਦਯਾਲੂ, ਉਦਾਰ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਵਸੁਦੇਵ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਲਈ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਮਧੂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਦਾਨੀ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਲਈ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਸ਼ਕਟ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਰਾਮਾ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਕੰਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਵਤਾਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਇਆ। ਕਲੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਧਰਮ ਘਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਕਲਕੀ ਨਾਮ ਦੇ ਵਿਸ਼ਨੁਯਸ਼ਾ ਨਾਂਕ ਹਰੀ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ। ਉਹ ਨਾਸਟਿਕਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ, ਧਰਮ ਵਾਧਾ ਲਈ ਆਵੇਗਾ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਅਵਤਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਹੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਪੇਂਦਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਜਨਾਰਦਨ ਮਾਧਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ, ਉਹ ਕਥਾ ਵੀ ਦੱਸੋ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਨਾਰਾਇਣ ਕਿਵੇਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਏ।" ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਚਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਰਕਾਮਯਾ ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਵਿਰੋਚਨ, ਮਾਇਆ, ਤਾਰਕ, ਵਰਾ, ਸ਼ਵੇਤ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਜੰਭਾ, ਅਤੇ ਬਾਲਾ; ਨਾਮੁਚੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਪ੍ਰਹਲਾਦ, ਲੰਬਾ, ਕਿਸ਼ੋਰ, ਸਵਰਭਾਨੂ, ਅਰਿਸ਼ਟ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਮੂਹ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ—ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ—ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੁਟੇ। ਦੋਨਾਂ ਪਾਸੇ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਟਕਰਾਰ ਹੋਈ; ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਨਾਗਾਂ, ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿਤਾ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਹਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਇਣ, ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਯਾਦ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਰੀ, ਸਰਵਸੱਤਾ, ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਜੰਗ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ, ਅਕਲਪਨਯ, ਅਤੇ ਰੋਮਾਂ-ਖੜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਉੱਤਮ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲੱਗੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਦਬਾਏ ਹੋਏ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਦਾਨਵ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਭਾਰਤਾ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂ ਦਾਨਵ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਪਸਥਿਤ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਸੌਂ ਬਾਹਾਂ, ਸੌਂ ਚਿਹਰੇ, ਸੌਂ ਸਿਰ, ਅਤੇ ਸੌਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਬੜਾ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਵਜਦੇ, ਚੋਟੀ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ, ਦਾਡ਼ ਪੀਲੀ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਕਟਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣਾ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ। ਫਿਰ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਹਥੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ, ਦਸੋਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਪਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੱਜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਯਮ, ਵਰਨ, ਵਾਯੂ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਧਮਕੀ ਦਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੌਂ ਬਾਹਾਂ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦਾਨਵ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਣ ਲਈ ਵਧੇ।