ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਸਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਮਾ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕੀਏ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, "ਮੇਰੀ ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਪਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਟੀ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਦੱਸੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਸਕਾਂ।" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, "ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਐਸਾ ਭੋਜਨ ਦੱਸੋ ਜੋ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ।" ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, "ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਹੈ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਛਵੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੁਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਲੇ ਵੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰਤਾ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸੁਣ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਮਾਪ ਜਾਣ; ਸੁਣ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵੈਰਾਗ ਦਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵੰਡ ਵਿੱਚ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਿਭਾਵਾਸੁ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪस्वੀ ਸੀ; ਵਿਭਾਵਾਸੁ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਨਾ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇ। ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੌਲਤ ਵੰਡਣ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਵਿਭਾਵਾਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਵੰਡ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ, ਕਈ ਗਲਤੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਮੋਹ ਵਿਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਵੰਡ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਏ, ਮੋਹੀ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਪਰ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੰਡ ਦੀ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਰਿਹਾ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰ-ਬਾਰ ਦਬਾਏ ਹੋਏ, ਵਿਭਾਵਾਸੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ—'" "ਤੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੰਡ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ, ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਵੇਂ।" ਸ਼ਾਪ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਨੇ ਵੀ ਵਿਭਾਵਾਸੁ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕਛਵਾ ਬਣ ਜਾਵੇਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਅਤੇ ਵਿਭਾਵਾਸੁ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਮੋਹੀ ਹੋਏ, ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਕਛਵੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਆਪਸੀ ਵੈਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਗਰੂਰ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਦੋਹਾਂ ਵੱਡੀ ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਵੈਰਤਾ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਛਵਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੀ ਝੀਲ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਨੂੰ ਗੁੰਝ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦ, ਸੂੰਡ, ਪੂੰਛ ਅਤੇ ਪੈਰ ਜੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ ਝੀਲ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ, ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਕਛਵਾ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਠਾ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਹਾਥੀ ਛੇ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦੋ ਗੁਣਾ ਲੰਬਾ ਸੀ; ਕਛਵਾ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਘੇਰਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। "ਉਹ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਲਿਆ ਕੇ ਖਾ ਲੈ, ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੀ ਲੈ ਲੈ।" ਇਹ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, "ਤੇਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ।" "ਇੱਕ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਤਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂਵਾਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ—ਇਹ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਤੇਰੇ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਅੰਡ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ।" "ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੇਂਗਾ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ ਅਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਵਨ," "ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼, ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਵੇਦ—ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣਗੇ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।" ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਗਰੁੜ ਉਸ ਦੇ ਦਰ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਪੰਛੀ ਸੀ; ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਪੰਛੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ। ਇੱਕ ਪੰਜਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਛਵੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਉਹ ਇੱਕ ਠਿਕਾਣੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ; ਉਸਦੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਡਰ ਕੇ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਹਿਲਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਲੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਦੇ, "ਸਾਡੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨਾ ਟੁੱਟਣ।" ਆਕਾਸ਼-ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਫਿਰ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਰੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਬੈਰਲ ਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਰੁੱਖ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਦਿਵਿਆ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੌਹਿਨਾ ਰੁੱਖ ਸੀ; ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਉਥੇ, ਰੌਹਿਨਾ ਰੁੱਖ ਨੇ ਆਕਾਸ਼-ਵਿੱਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਸਰਵੋਤਮ ਪੰਛੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਟਾਹਣੀ, ਜੋ ਸੌ ਯੋਜਨ ਲੰਬੀ ਹੈ—ਇਸ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਕਛਵੇ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ।" ਫਿਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਪੰਛੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੰਛੀ ਵੱਸਦੇ, ਉਸ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਪੱਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਟੁੱਟਾ ਲਿਆ। ਗਰੁੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਟਾਹਣੀ ਸਾਫ਼ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਟਾਹਣੀ ਫੜ ਲਿਆ।