ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਗਰੁੜ—ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ—ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ। ਮੱਛੀਆਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਗਰੁੜ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਗਾਰ ਵਾਂਗ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਇਸ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਰਹੇ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦਿਓ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਜਾ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਜਾ; ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਅਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਏ ਤੇ ਸੋਚ ਦੇ ਗਤੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡ ਗਿਆ। ਉਡਦਿਆਂ-ਉਡਦਿਆਂ ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵਾਫ਼ੇ ਮਾਤਰਾ ਹੈ? ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਦੱਸ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਭਰਾ ਤੇ ਮੈਂ—ਸਭ ਠੀਕ ਹਾਂ; ਪਰ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਵਾਫ਼ੇ ਮਾਤਰਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ।" "ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਲਿਆਂਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਾਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹ ਲਿਆਂਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਭੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਿਟੀ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਖਾਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਸਕਾਂ।" "ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਭੁੱਖ-ਪਿਆਸ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪੂਜਨੀਯ।" ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਹਾਥੀ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਕੁੱਠੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਮੂੰਹ ਨੀਵਾਂ ਕਰਕੇ, ਘਸੀਟਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਜਨਮ ਦੀ ਵੈਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਇਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਦੋਨੋ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਸੁਣ; ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੈਰਾਗ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਇਹ ਦੋ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਦੀ ਵੰਡ 'ਤੇ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਭਾਵਾਸੂ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਸੀ। ਵਿਭਾਵਾਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਜਾਇਦਾਦ ਸਾਂਝੀ ਰੱਖਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀ। ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੰਡ ਦੀ ਜ਼ਿਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਵਿਭਾਵਾਸੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵੰਡ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ; ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਮੋਹ ਵਿਚ ਵੰਡ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੰਡ ਹੋਣ 'ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" "ਇਹ ਵੱਖਰੇ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਧਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਸਪਰ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਸਚਜਨ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਪਰ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵੰਡ ਦੀ ਜ਼ਿਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਵਿਭਾਵਾਸੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਜੋ ਇਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ—" "ਤੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵੰਡ ਰਾਹੀਂ ਧਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ, ਤੂੰ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਨੇ ਵੀ ਵਿਭਾਵਾਸੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਵੀ ਕੁੱਠਾ ਬਣੇਂਗਾ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਨੋ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਕੁੱਠਾ ਬਣ ਗਏ। ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣਾ ਵੈਰ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ; ਦੋਨੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਅਭਿਮਾਨੀ ਰਹੇ। ਇਸ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਦੋਨੋ ਵੱਡੀ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹਨ; ਹਾਥੀ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵੈਰ ਚਲਦਿਆਂ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਕੁੱਠਾ ਉੱਠਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਡਾ-ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ, ਝੀਲ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਵੱਟ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਸੁੰਡ, ਪੂੰਛ ਤੇ ਪੈਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹਨ। ਹਾਥੀ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ, ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ, ਕੁੱਠਾ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਾਥੀ ਛੇ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦੋਹਣਾ ਲੰਮਾ ਸੀ; ਕੁੱਠਾ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਘੇਰਾ ਸੀ। ਦੋਨੋ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ 'ਚ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। "ਇਹ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਬਾਦਲ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਖਾ ਲੈ," ਪਿਤਾ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" "ਇਕ ਭਰੀ ਹੋਈ ਪਾਤੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗਾਂ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਤਮ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਹੋਣਗੇ, ਹੇ ਅੰਡ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ।" "ਜਦ ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰੇਂਗਾ, ਰਿਗ, ਯਜੁਰ, ਤੇ ਸਾਮ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਸ਼ੁਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਤੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ," "ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਪਤ ਉਪਦੇਸ਼, ਤੇ ਪੂਰਾ ਵੇਦ—ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ 'ਚ ਤਾਕਤ ਦੇਣਗੇ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।" ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਵੇਖੇ; ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਪੰਛੀ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ।