ਇੱਕ ਵਾਰ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਸਭ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ? ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ? ਤੁਸੀਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਯ ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਂਗ ਰਾਜਸੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਾਜਾ, ਏਕਲਵਯਾ ਅਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਲਯ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ? ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਡੰਕਾ ਪੀਟਣ ਵਾਲਾ, ਜਮਦਗਨਯ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਭੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਕਰਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਧੁਸੂਦਨ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਨਾ ਤਾਂ ਪੁਜਾਰੀ ਹਨ, ਨਾ ਆਚਾਰਯ, ਨਾ ਹੀ ਰਾਜਾ—ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੱਖਪਾਤ ਹੈ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਧੁਸੂਦਨ ਇਸ ਯੋਗ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬੁਲਾਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਉੱਚ-ਆਤਮਾ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਲਾਲਚ, ਨਾ ਹੀ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਕੋਈ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਹਮਿਅਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਪਮਾਨ ਹੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਅਚਾਨਕ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤਿ 'ਧਰਮਾਤਮਾ' ਵਜੋਂ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਾਣ ਕੌਣ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਅਨੁਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਸੀ—ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅੱਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਧਰਮਪਾਲਤਾ ਘਟ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਲਕਾਪਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ। ਜੇਕਰ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਡਰਪੋਕ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਹੋਣ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਮਾਧਵਾ ਕਿੰਨਾ ਮਾਣ ਯੋਗ ਹੈ। ਜਾਂ ਜੇਕਰ ਇਹ ਮਾਣ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ, ਜੋ ਇਸ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਉਹ ਮਾਣ ਲੈ ਲਿਆ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀ ਘਿਉ ਨੂੰ ਕੁੱਤਾ ਖਾ ਲਏ। ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਕੁਰੁ ਤੁਹਾਡੀ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਨਪੁੰਸਕ ਦੀ ਵਿਆਹ, ਬਿਨਾ ਸੁਗੰਧ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਜਾਂ ਕੁੜਸਿਤ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਓਹੋ ਹੀ ਰਾਜਾ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਮਾਣ ਦੇਣਾ ਅਸਲੀਅਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੀ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਵੀ—ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਵੈਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਪਣੀ ਉੱਤਮ ਸੀਟ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਸਭਾ ਤੋਂ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੰਮਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਕਠੋਰਤਾ ਬੇਕਾਰ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਾ ਉੱਚੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ; ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਨਾ ਸੋਚ। ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਕਈ ਰਾਜੇ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਾਣ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਵੀ ਮਾਫ਼ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਮੁੱਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜਾ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਾਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਨਾ ਕੋਈ ਮਨਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈ। ਕੋਈ ਖਸ਼ਤਰੀ, ਜੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਖਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਜੋ ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜੇਤ ਹੋਵੇ। ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਅਚੁਤ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ; ਇਹ ਬਾਹੁਬਲੀ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਈ ਮਹਾਨ ਖਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਥੇ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਵੱਖਰਾ ਨਾ ਸੋਚ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਵਿਚਾਰ ਆਉਣ ਦੇ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਕਈ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ—ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੌਰੀ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਵਲੀਆਂ ਦੱਸਦੇ, ਮੈਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਕਈ ਆਦਰਨੀਯ ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਸੁਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਸੁਣੀ; ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ, ਚੇਦੀ ਅਤੇ ਹਾਥੀ, ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਨਾ ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ਿਆਤਿ, ਸ਼ੌਰੀਅ ਤੇ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਮਾਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਵੱਡਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾਣਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਹੈ; ਦਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ; ਅਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਦੋਵੇਂ ਮਾਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਨੂੰ ਸੰਮਝਾਇਆ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਾਣ ਦੀ ਸਹੀ ਵਜ੍ਹਾ ਦੱਸੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਅੱਗੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ।