ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਸੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਆਦਰ ਮਿਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਆਰਾਧਨਾ ਕਰਵਾਈ, ਅਤੇ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੁਰੰਤ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਸੁਚੱਜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤਮ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਸਭ ਲੋਕ, ਜੋ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਭਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਜਾਂ ਮਾਣ ਦੀ ਮੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉਪਹਾਰ ਦੇ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਐਸਾ ਮਾਣ ਰਤਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਪਸ ਵਿਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਯਜਨਾ ਲਈ ਧਨ, ਮਹਲ, ਮਿਨਾਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਕੋਠੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ ਉਪਹਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਮਹਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਨਿਵਾਸ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਉੱਡਦੀਆਂ ਹਵਾਈ ਕੋਠੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਭਾ, ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਸੀ, ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀਆਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨ-ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਿੱਚ ਵਰਨ ਦੇਵ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਡੱਗਿਨੀ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਮਿਲਿਆ—ਬਹੁਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਮਿੱਠੇ ਵਿਆੰਜਨ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘੀ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਪਹਾਰ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਧਨ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਸਭ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਨਾਇਆ। ਫਿਰ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਯਜਨਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ। ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆਏ। ਉਥੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਪਾਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਥੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ—ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ," ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹ ਨਹੀਂ," ਜਾਂ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ," ਜਾਂ, "ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ।" ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਲਿਆਉਂਦੇ, ਹੋਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਦੇ; ਕੋਈ ਅਣਖੰਡਿਤ ਨੂੰ ਖੰਡਿਤ ਕਰਦੇ, ਕੋਈ ਖੰਡਿਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ, ਤਰਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨਾਲ। ਕਈ ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਨ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰਦੇ ਜਿਵੇਂ ਬਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਨੂੰ ਝਪਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਰਥ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਕੁਝ ਵ੍ਰਤਾਂ ਦੇ ਪੱਕੇ ਪਾਲਣਹਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਯਜਨਵੇਦਿਕ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰਾਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨਹੀਣ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਯਜਨਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਚ ਆਦਰ ਵਾਲੇ ਹੀ ਸਨ। ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੌਣਕ ਦੇਖ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਯਾਦ ਆਈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਵਤਰਨ ਸਮੇਂ ਵਾਪਰੀ ਸੀ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਖੁਦ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਇਹੀ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਗਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੋਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਾਇਣ, ਸ਼ੰਭੂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਿਰਤਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦੇ ਕੇ, ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਚੰਨਣੀ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਹਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਹੁਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਹਾ! ਕੀ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਕਿ ਖੁਦ ਸਵੈ-ਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਐਸੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਹਰੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ। ਉਥੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਸਭ ਨੇ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਆਦਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖਾਸ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਸਨ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੂਰੀ ਅਤੇ ਭਾਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਏ। ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਅਜ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਨੇ ਫੌਜ ਦੀ ਕਮਾਨ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਚੱਲ ਪਏ, ਜਦ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਮਾਧਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਪਹਾਰ ਧਰਮਰਾਜ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ-ਖਜ਼ਾਨਾ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਅਤੇ ਚੈਦਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੀ।