ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ: “ਦੇਵੋ, ਦੇਵੋ! ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦਿਓ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦਿਓ!”—ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਪਲੰਗ, ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜਨ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕੋ ਵੱਡਾ ਯੋਧਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਨਮਾਨਤ ਰਾਜੇ, ਜਦ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲੇ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ‘ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੀਮਤੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਯਜਨ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਰਾਜ-ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਰਾਜੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਸਭਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਆਏ। ਫਿਰ ਨਕੁਲ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਨਕੁਲ ਨੇ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦੁਯੋਧਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਵਡੇਰੇ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਬੁਲਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ‘ਚ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਯਜਨ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦੁਰ, ਦੁਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਭਰਾ, ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਲ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਅਚਲ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਕ, ਕਰਣ—ਇਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਲਯ ਅਤੇ ਬਹਲਿਕ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਸੋਮਦੱਤ, ਭੂਰੀ, ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਾਸ, ਸ਼ਾਲ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਪ, ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜੈਦਰਥ, ਯਜਨੇਸੇਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ, ਸਲਵ ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਭਗਦੱਤ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਕਿਨਾਰੇ ਵੱਸਦੇ ਮਲੇਛ, ਪਹਾੜੀ ਰਾਜੇ, ਬ੍ਰਿਹਦਬਲ ਰਾਜਾ, ਪੌਂਡ੍ਰਕ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਵੰਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕਲਿੰਗ, ਅਕਾਰਸ਼, ਕੁੰਤਲ, ਗਲਵ, ਆਂਧ੍ਰਕ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਸਿੰਹਲ, ਕਸ਼ਮੀਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਅਤੇ ਗੌਰਵਾਹਨ, ਹੋਰ ਬਹਲਿਕ ਰਾਜੇ, ਵੀਰਟਾ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਮਵੇਲਾ, ਅਨੇਕ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਰਾਮ, ਅਨੀਰੁੱਧ, ਕੰਕ, ਸਹਸਾਰਣ, ਗਦਾ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸੰਬ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਉਲਮੁਕ, ਨਿਸ਼ਠ, ਅੰਗਵਾਹ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ—ਇਹ ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ‘ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਉਹ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਚੰਗੇ ਭੋਜਨ, ਸੁੰਦਰ ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਅਤਿਥੀਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਜੇ, ਆਦਰ-ਸਹਿਤ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕਦਾਰ ਸਨ। ਉਹ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀਆਂ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜਤਾਂ ਵਾਲੇ ਫਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਸੀੜੀਆਂ, ਭव्य ਆਸਨ ਤੇ ਸੋਫੇ, ਨਰਮ ਗੱਦਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਅਗਰਬੱਤੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਰਚੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਘਰ ਹੰਸਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਸੁੰਦਰ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਸਮਤਲ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉਚਾਈਆਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਧਾਤੂਆਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਰਾਜੇ ਆਰਾਮ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਸਭਾ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਅਮਰ-ਲੋਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: “ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਪ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਦੁਯੋਧਨ ਅਤੇ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ! ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ।” ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਵੱਡਾ ਧਨ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਲਾਹ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਵੰਡ ਦਿਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਯਜਨ ਦੀ ਨਿਯਤ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਕੰਮ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ। ਯੁਯੁਤਸੁ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੈਠਕ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹਟਾਉਣ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਵੇਖ-ਰੇਖ ਦਾ ਜਿੰਮੇਵਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੀ ਸਾਂਭ-ਸੰਭਾਲ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਣ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਲਈ ਸੰਜਯਾ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਆਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਯੋਗ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਲਈ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਨੇ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਅਤੇ ਵੰਡ ਲਈ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਿੰਘਾਂ ਵਰਗੇ ਬਹਾਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਸੌਂਪੇ। ਬਹਲਿਕ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਸੋਮਦੱਤ ਅਤੇ ਜੈਦਰਥ, ਜੋ ਨਕੁਲ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਮਾਲਕਾਂ ਵਾਂਗ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ।