ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਨੰਤ ਧਨ-ਸਮੁੰਦਰ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਅਖੂਟ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵਿੱਚ ਰਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਂਗ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਹਵਾ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੀ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬਿਠਾਇਆ। ਫਿਰ ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ, ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾ ਅਤੇ ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਭ ਯਾਜਕਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗਿ ਲਈ ਯੋਗਤਾਪੂਰਕ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਧਵ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਹਾਨ ਯਜ్ఞ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ।” ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਵੀ ਇਸ ਯਜ्ञ ਲਈ ਸੰਕਲਪ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਉੱਤਮ ਯਜ्ञ ਹਾਸਲ ਕਰਾਂਗਾ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਕੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜ्ञ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ; ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਯਜ्ञ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਜਾਂ ਭਾਗ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਿਤ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੇਂ, ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਸੰਕਲਪ ਫਲਵੰਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਹੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ्ञ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸਾਹਦੇਵ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਯਜ್ಞ ਵਿਚ ਜਿਹੜੀ ਜਿਹੜੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨ (ਦੁਹਜਾਤੀ) ਕਰਣ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋੜੀਂਦੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਪਦਾਰਥ ਪੂਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕਰਨ। ਮਰਯਾਦਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਰੇ ਯਾਜਕਾਂ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਸਮੱਗਰੀਆਂ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੌਮਯ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰਸੇਨ, ਵਿਸ਼ੋਕ, ਅਤੇ ਪੁਰਸਚ (ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰਥੀ) ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧਤ, ਸੁਆਦਿਸ਼ਟ, ਮਨ ਭਾਵਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਯਾਜਕਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਸਤਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪਦ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਸੁਸਾਮਾ, ਜੋ ਸਾਮਵੇਦ ਗਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਧਨੰਜਯਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਬਣੇ। ਯਾਜ਼ਯਵਲਕਯ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਣ ਸਨ, ਅਧਵਰਯੂ ਬਣੇ; ਪੈਲਾ, ਵਾਸੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੋਤਾਰ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਦੌਮਯ ਵੀ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਬਣੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵੇਦਿਕ ਦੀ ਉਚਿਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲਾ-ਕਾਰਗਰਾਂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਆਵਾਸ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਲਈ ਦੂਤ ਭੇਜੋ। ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੂਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, “ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦੋ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ; ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਲਿਆਉ।” ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਭੇਜਿਆ, ਭੀਸ਼ਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਵਿਦੁਰ, ਕ੍ਰਿਪ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਭਰਾਵਾਂ ਕੋਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸਨ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ्ञ ਲਈ ਸੰਕਲਪ ਕਰਵਾਇਆ। ਅਮਾਵੱਸਿਆ ਦੇ ਦਿਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਹੇਠ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਅਤੇ ਰੁਰੂ-ਚਰਮ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਘਿਉ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਯਜਨ-ਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਕਸ਼ਤਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਾ। ਉੱਤਮ ਲੋਕ, ਜਿਹੜੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਧਰਮ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਵੇਦ ਅਤੇ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ, ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚੁਰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਪੜੇ ਮਿਲਦੇ, ਹਰ ਸਮੂਹ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਵਸਥਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਲਾ-ਕਾਰਗਰ, ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੀ ਲੋੜ ਮੁਤਾਬਕ, ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉੱਥੇ, ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦੇ, ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੱਸਦੇ, ਨੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਲਾ-ਕਾਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਦੇ। ਉਚਿਤ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਗੱਲ-ਬਾਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਉੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।