ਇੱਕ ਮਨੋਹਰ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਮਦ ਹੋਏ ਭੌਂਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਾਵਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਮਨੋਹਰ, ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਪਰਨਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। "ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਟਾਪੂ ਤੇ ਲੈ ਚੱਲ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਦੇ ਪਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ; ਤੂੰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਸੁੰਦਰ ਸਥਾਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਮੰਨਣੀ ਪਈ?" ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਾਗਾਂ ਅਤੇ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਕਰਕੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ; ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੀ ਸ਼ਰਤ ਨਾਲ ਫਸਾ ਲਿਆ।" ਜਦੋਂ ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਸੁਪਰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਲਿਆ ਕੇ ਜਾਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ।" ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਕੇ ਆਉਂਗਾ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਦਾ ਵਧੀਆ ਵਸੇਰਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਦੇ ਘਰ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਿਸ਼ਾਦਾ, ਪਾਪੀ, ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ, ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਕੇ ਆ।" "ਪਰ, ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਾ ਕਰੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦਬ-ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ—all become as a Brahmana when angered; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਈ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰੀ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਰੋਕੀ ਰਹੀ।" "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਭ ਜਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।" "ਕੌਣ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਮ੍ਰਦੁਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਸ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਜੋ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਡਾ ਨਿਗਲਿਆ ਜਾਵੇ—" "ਜੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਜਲਦੀ ਕੋਇਲੇ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮਾਰ ਨਾ।" ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਝੜਦਾ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ।" ਫਿਰ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਜੋ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—" "ਪਵਨ ਤੇਰੇ ਪੰਖਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।" "ਅੱਗ ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਵਸੁ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ; ਮੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਜੁੜੀ ਰਹਾਂਗੀ।" "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਾਂਗੀ, ਸਦਾ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਾਂਗੀ; ਤੂੰ, ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਏ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਦੇ ਵਸੇਰੇ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੁੱਖਾ ਜਿਵੇਂ ਨਿਆਯਕਾਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਦਾ ਦੇਵਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਧੂੜ ਉਠੀ; ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨੇੜਲੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ, ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ; ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਉਸ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਭੱਜੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਪੰਛੀ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਦੀ ਉਲਝਣ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਰੁੜ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ; ਮੱਛੀ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਕੋਇਲੇ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਜਾ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਦਾ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰੇ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣ ਦਿਓ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਵੀ ਲੈ ਜਾ, ਜਲਦੀ ਨਿਕਲ ਜਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਮੇਰੀ ਊਰਜਾ ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਹਜ਼ਮ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।" ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਗਰੁੜ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਫੈਲਾਕੇ, ਸੋਚ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖਾਣਾ ਵਾਫੀ ਹੈ? ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖਾਣਾ ਵਾਫੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਤੇਜ਼ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ।" ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਮੇਰਾ ਭਰਾ, ਤੇ ਮੈਂ—ਸਭ ਚੰਗੇ ਹਾਂ; ਪਰ, ਪਿਤਾ, ਖਾਣੇ ਦੀ ਵਾਫੀ ਲਈ ਮੈਂ ਕਦੇ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।