ਜਦੋਂ ਦੱਖਣ ਦੇ ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਸਾਹਦੇਵ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ, ਸਮਝੌਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਯੋਗ ਉਪਰਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰਾਨੇ ਲਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਹਦੇਵ ਵਾਪਸ ਮੋੜੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਹਾਲੀ ਲੈ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ, ਐਸਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਸਾਹਦੇਵ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੱਡਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ, ਵਿਲੱਖਣ ਰਤਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸੋਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ। ਨਾਲ ਹੀ, ਅਨੇਕਾਂ ਰਤਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਭੇਡਾਂ ਅਤੇ ਮੱਝਾਂ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ। ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਕੁਲ ਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਨਕੁਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਗੱਜੇ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਘੁੰਘਰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰੋਹਿਤਕ ਅਤੇ ਕੁਪਦਰਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਵਾਲਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਨਕੁਲ ਦੀ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਜੋ ਮੋਰਾਂ ਵਾਂਗ ਮਸਤ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਰੂਥਲ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਚਮਕਦਾਰ ਨਕੁਲ ਨੇ ਸ਼ੈਰੀਸ਼ਕਾ ਅਤੇ ਮਹੇੱਥਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਕਰੋਸ਼ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਦਸ਼ਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸ਼ੀਬੀਆਂ, ਤ੍ਰਿਗਰਤਾਂ, ਅੰਬਸਥਾਂ, ਮਾਲਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਕਰਪਟਕਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਮਧ੍ਯਮਕੇ, ਵਟਧਾਨ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਕੁਲ ਨੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ, ਸਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦੇ ਵੱਡੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਭੀਰਾਂ, ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਮਛੀ ਫੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ। ਪੰਚਨੰਦ, ਅਮਰਪਹਾੜ, ਉੱਤਰੀ ਜੋਤਿਸ਼ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯਕਟਾ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ, ਰਮਥਾ, ਹਰਾਹੂਣ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਪਾਂਡਵਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਕਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਮਦਰਾ ਅਤੇ ਪੁਟਭੇਦਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕੀਤਾ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਸ਼ਲ੍ਯ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਮਲੇਛਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਲਵਾਂ, ਵਰਬਰਾਂ, ਕੀਰਾਤਾਂ, ਯਵਨਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਰਤਨ ਲਏ। ਫਿਰ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਕੁਲ, ਜੋ ਕਈ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਜ਼ਰਾਨੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਨਕੁਲ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਵਾਰੁਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ, ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਿੱਤੀ ਸੀ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਈ। ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਭਾਲ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟੈਕਸ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਨਿਆਂਯੁਕਤ ਰਾਜ ਕਰਕੇ, ਮੀਂਹ ਵੱਧ ਪੈਂਦਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਸੀ। ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ, ਖੇਤੀ ਅਤੇ ਵਪਾਰ—ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਨਾਲ ਖਿੜਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਚੋਰ ਜਾਂ ਠੱਗ, ਨਾ ਹੀ ਲੋਕ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝੂਠ ਬੋਲਦੇ; ਰਾਜੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਸੰਭਵ ਹੋਇਆ। ਨਾ ਤਾਂ ਸੁੱਕਾ, ਨਾ ਵੱਧ ਮੀਂਹ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਬੇਹੋਸ਼ੀ—ਇਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡਿੱਠ, ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਕੁਦਰਤੀ ਨਜ਼ਰਾਨੇ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਮਕਸਦ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਘਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਕੌਂਤਿਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਯਜਨਾ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਹੁਣ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਯਤ ਕਰ ਲਓ।" ਜਦ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਦ ਹੀ ਹਰੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਦਿ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਕਾਲਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਕੇਸ਼ਵ, ਕੇਸੀ-ਵਧਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਕੰਧ, ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਹਨ। ਉਹ ਫੌਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਧੀਨ ਆਏ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਨਗਾੜਿਆਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ। ਫਿਰ, ਮਾਧਵ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦਾ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆਇਆ।