ਸੋਮ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡੁ ਤੋਂ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੀ, ਜੋ 'ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁ' ਦੇ ਨਾਂਅ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਵਾਂਗ ਨਿਆਂਪ੍ਰੀਤਿ ਵਾਲਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਸਥਿਤ ਨਾਗਸਹਵਯਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਨਗਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਹ ਦੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਗਰੀਆਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਥਿਤ ਹਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਕ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਭੁਜਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਜੋੜੀ ਬਰਾਬਰ ਸੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਸੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਤਾਂ ਨਰਮ ਸੀ, ਪਰ ਮਨ ਬੜਾ ਹੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਤੇ ਯਸ਼ਸਵੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਾਰਤਵੀਰਯਾ ਵਰਗੀ ਤੇ ਬਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਅਸਤ੍ਰ-ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਜਾਮਦਗਨਯ (ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ) ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵਰਗਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ। ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਪਿਸ਼ਾਚ, ਸੱਪ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ—ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਦਾਹਨ ਸਮੇਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਐਸੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਉਣੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਸਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਨਕੁਲ ਸੀ। ਨਕੁਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੋਰਥ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਣ। ਉਸ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸਹਦੇਵ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਉਰਜਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਦਾ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਮੈਂ, ਘਟੋਤਕਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਹਿਡਿੰਬਾ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ ਹੈ। ਪਾਰਥਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਸੂਯ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਹਫੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵਿਅਰਥਾ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਸਾਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਤਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੱਕ ਜਾ ਕੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਰਤਨ ਲਿਆਏ। ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਘੋੜੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਤੇ ਧਨ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਨਕੁਲ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਮੈਂ, ਘਟੋਤਕਚ, ਇੱਥੇ ਤੋਹਫੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਾਰਥਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨਿਆਂਪ੍ਰੀਤਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ੍ਯ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗੇਸ਼ਲਿ ਹਰੀ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤੋਹਫਾ ਦਿੰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਸਮੇਤ ਹੁਕਮ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਮਝਿਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੇ ਕੰਬਲ ਤੇ ਚਾਦਰਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀਦੰਦ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਜੜੇ ਸੋਹਣੇ ਸਿੰਗਾਸਨ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਗਹਿਣੇ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਮਾਣਕ ਦਿੱਤੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਘੜੇ, ਸੁਰਾਹੀਆਂ, ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਤਰੇ ਦਿੱਤੇ। ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਕਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸ਼ੰਖ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਯਜ੍ਯ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਚੌਦਾਂ ਤਾਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀਆਂ ਪਲੰਗੀਆਂ, ਕੀਮਤੀ ਮੁਕੁਟ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਦਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਲੈ ਕੇ ਆਏ, ਜੋ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਤੋਂ ਚਲ ਕੇ ਸਹਦੇਵ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜੋ ਭੀਮ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਫਿਰ ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਉਹ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਈ।