ਘਟੋਤਕਚ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆਪਣੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?" ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਣਗਿਨਤ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੀ, ਘਟੋਤਕਚ ਦੀ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਜਾ। ਉੱਥੇ ਰਾਖਸ਼ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਮਿਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਉਹਥੋਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਲਈ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਮਣਕੇ, ਰਤਨ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਲੈ ਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ।" ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਘਟੋਤਕਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ!" ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕਛੂਏ, ਮਗਰਮੱਛ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਸੀਪਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਰਾਮਸੇਤੁ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਰਾਮਚੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ੌਰਯ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਲੰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਦੇਵਲੋਕ ਦੇ ਸ਼ਿਖਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪ੍ਰਾਕਾਰ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗੇਟ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਲਾਲ ਮਹਲ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਵਰਗੀਆਂ ਢੋਲਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚਿਆਂ ਅਤੇ ਲਤਾਵੰਤੀ ਵਣਾਂ ਨਾਲ ਲੰਕਾ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਦਰੱਖਤ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ, ਰੌਣਕਦਾਰ ਰਥ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵਰਗੇ ਨਿਰਲੇਪ ਰਤਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਲੰਕਾ ਨਗਰੀ ਵਿਚ ਰਾਖਸ਼ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਦੇਵ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਚੁਰ, ਚੌੜੀ ਕਮਰਾਂ ਅਤੇ ਉੱਭਰੀ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੰਕਾ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਘਟੋਤਕਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਰਗੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕੁਰੂ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡੂ, ਜਿਸਦਾ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਸਹਦੇਵ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੂਤ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਲੈ ਚਲੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਦਰਬਾਨ ਨੇ ‘ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ’ ਕਹਿ ਕੇ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜਾ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੱਸਿਆ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦਾ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ।" ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆ ਕੇ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆ ਜਾ, ਦੂਤ, ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਮਿਲ।" ਘਟੋਤਕਚ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਿਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗੇਟ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ, ਗੁੰਬਦਾਂ, ਮਹਲਾਂ, ਅਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਹੀਰੇ, ਬੈਲੌਰੀ ਅਤੇ ਕੈਟਸ ਆਈ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਖੰਭੇ, ਕਈ ਝੰਡੇ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ ਮੰਡਪ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਗ ਤੇ ਚੌਬਾਰੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ। ਅੰਦਰੋਂ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ, ਤਾਲ ਤੇ ਲਯ ਵਿੱਚ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਤੇ ਮੰਗਲ ਧੁਨ ਵੱਜ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਸੁਰੀਲੀ ਧੁਨ ਸੁਣ ਕੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਮਹਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਦਰਬਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਮੋਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਦੇਵ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉੱਚ-ਕੁਲ ਦੇ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਮੰਗਲ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਾਮਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਝਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਉਹ ਰੌਣਕਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਮ, ਇਖਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਿਤ੍ਰਰਥ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜਾ ਕਿਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ? ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਨਗਰੀ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਿਸ਼ਨ ਬਾਰੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਹਰ ਇਕ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।" ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮਹਾਨ ਪੂਲੱਸਤਯ ਵੰਸ਼ੀ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਹਿਡਿੰਬਾ ਪੁੱਤਰ ਘਟੋਤਕਚ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਯੋਗ੍ਯ ਉੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।