ਇਕ ਵਾਰ ਅਜਿਹਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੱਪ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਠੰਢਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਰਕ ਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਈ ਹਿੱਸਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਛਾ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਰਣ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਲਿਜਾਇਆ। ਉਹ ਟਾਪੂ, ਜੋ ਮਕਰਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪੁੱਜੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਲੂਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੇਖੀ। ਸੱਪਾਂ ਨੇ, ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਜੰਗਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਅਜਿਹੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਬੜਾ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੁਗੰਧਤ ਹਵਾ ਵਗ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਡਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲ-ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਮਸਤ ਭੌਰਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿਚ ਬੜਾ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੀ। ਇਹ ਜਗ੍ਹਾ ਸੋਹਣੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਤੇ pavittar ਸੀ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ (ਸੱਪਾਂ) ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਜਦ ਉਹ ਸੱਪ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਬੜੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੁਪਰਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਟਾਪੂ ਤੇ ਲੈ ਚਲ, ਜੋ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਅਕਾਸ਼-ਚਾਰੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਸੁੰਦਰ ਦੇਸ਼ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਉਂ ਕਰਾਂ?” ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ। ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੀ ਸ਼ਰਤ ਨਾਲ ਠੱਗ ਲਿਆ ਸੀ।” ਇਹ ਕਾਰਣ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ ਸੁਪਰਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਲਿਆਉਣ ਜਾਂ ਕਿਹੜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਜੀਭ ਲੀਹਣ ਵਾਲੇ ਸੱਪੋ।” ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਦੇ। ਤਦ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਜਾਵੇਗੀ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼-ਚਾਰੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਾਂ, ਮੈਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੱਸ, ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂ?” ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਨੀਸ਼ਾਦਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਨਿਵਾਸ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੀਸ਼ਾਦ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪੀ, ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਖੋਏ ਹੋਏ, ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਹਨ। ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈ ਤੇ ਫਿਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ ਆ।” ਉਸ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, “ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਈਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਲੌਕਿਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ ਤੇ ਹਥਿਆਰ — ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਕਦੇ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੀਂ।” “ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਈਂ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਲੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੂਲ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ।” ਗਰੁੜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜਾ ਚਿਹਰਾ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਮਿੱਠੀ ਚਾਲ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਸ਼ੁਭ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਂਕੜਾ ਹਜ਼ਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਸੜੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਿਉਂਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਉਹ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ।” “ਜੇਕਰ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ।” ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ, “ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।” “ਤੇਰੇ ਪਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਯੂ ਕਰੇ, ਤੇਰੀ ਪਿੱਠ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਕਰਨ, ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਵੱਸੂ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਮੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਂ, ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀ ਰਹਾਂਗੀ।” “ਮੈਂ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਾਂਗੀ, ਸਦਾ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਾਂਗੀ। ਤੂੰ, ਪੁੱਤਰ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਜਾ।” ਇਹ ਮਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰ ਫੈਲਾਏ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੰਛੀ ਨੀਸ਼ਾਦਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਆਇਆ ਮੌਤ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਭੁੱਖਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਨੀਸ਼ਾਦ ਖਾ ਲਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਧੂੜ ਦਾ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਏ ਤੇ ਨੇੜਲੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ। ਫਿਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਨੀਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਸੀ। ਨੀਸ਼ਾਦ, ਡਰ ਜਾਂ ਹੜਬੜੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਹ ਮੂੰਹ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੁੱਲਾ ਸੀ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੀਸ਼ਾਦ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਪੰਛੀ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਗਿਰ ਪਏ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ।