ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਯਾਜ਼ਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਾਵਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਪਥ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹਨ, ਉਹੀ ਯਾਜ਼ਨ ਹਨ, ਪਾਵਕਾ, ਹਵਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਾਵਕਾ ਇਸ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਵਿਆਵਾਹਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭੋਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਜਾਤਵੇਦਸ ਹਨ। ਉਹ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੂ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਅਨਲ ਹਨ, ਵਿਭਾਵਸੁ ਹਨ। ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਹੁਤਾਸ਼ਾ, ਜ੍ਵਲਨਾ ਤੇ ਸ਼ਿਖੀ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ, ਪਿੰਗੇਸ਼ਾ, ਪਲਵੰਗਾ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਅੰਕੁਰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਊਰਜਾ ਦੇਣ, ਵਾਯੂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਹ, ਧਰਤੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤਾਕਤ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ-ਸਮਰੱਥਾ ਦੇਣ। ਅਗਨੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਕੁਰ, ਮਹਾਨ ਜੀਵ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਮੈਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਧੂਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਾਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਭਲਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹੋ; ਮੈਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ। ਤੁਸੀਂ ਧੂਮਕੇਤੂ ਤੇ ਸ਼ਿਖੀ ਹੋ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਨਹੀਂ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ—ਮੈਨੂੰ ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਪੋਸ਼ਣ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਅਗਨੀ। ਇਸ ਅਗਨੀ ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਨ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭੋਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਯਾਜ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰੋ। ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ਼ ਪਸਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਵਕਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਅਗਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ ਨਹੀਂ; ਫਿਰ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਨੇ ਬੋਲੀ ਕੀਤੀ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਅਗਨੀ ਨੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ: “ਉਠੋ, ਉਠੋ, ਕੌਰਵ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ। ਜਦ ਤੱਕ ਨੀਲਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੰਸ਼ਜ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਪਾਂਡਵ। ਫਿਰ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪਾਵਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਪਾਵਕਾ ਹਟ ਗਿਆ, ਨੀਲਾ ਰਾਜਾ ਆਇਆ; ਪਾਵਕਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਕਉਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਰੁਕਮੀਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮਕ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਭੋਜਕਟਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਧਾਰਮਿਕ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਮਿਤਰ, ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਆਦੇਸ਼ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ। ਫਿਰ, ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਗਹਣੇ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੁਰਪਾਰਕਾ, ਤਲਕਾਟਾ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਡੰਡਕਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ। ਨਿਸ਼ਾਦ, ਪੁਰੁਸ਼ਾਦ, ਕਰਣ-ਪ੍ਰਵਰਨ, ਕਾਲਮੁਖ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕੋਲਗੀਰੀ, ਸੁਰਭੀਪਟਨ, ਤਾਮਰ ਟਾਪੂ, ਰਾਮਕਾ ਪਹਾੜ—all ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਏ। ਟਿਮਿੰਗਿਲਾ ਰਾਜਾ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਕੇਰਲ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕ, ਸਭ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਸੰਜਯੰਤੀ, ਪਸ਼ੰਡਾ, ਕਰਹਟਕਾ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਰ ਵਸੂਲਿਆ। ਪਾਂਡਿਆ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਓਡਰਾ-ਕੇਰਲ, ਆਂਧ੍ਰ, ਤਵਨ, ਕਲਿੰਗ, ਉਸ਼ਟਰਕਰਨਿਕ—all ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਸੁੰਦਰ ਅਟਵੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਯਵਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਤਤ੍ਰਪਰਨੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਨਿਆ ਸਥਾਨ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਦੱਖਣੀ ਭਾਗ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਪੁੱਤਰ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੌਂਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘਟੋਤਕਚਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੋਚਿਆ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਆ ਗਿਆ; ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਰਗਾ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਭ੍ਰਿਗੁਕਚਾ ਤੋਂ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਿਹਾ, “ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਣ ਦਿਓ।” ਉਹ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਘਟੋਤਕਚਾ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਖੜਾ, ਧਰਮਿਕ ਦੁਸ਼ਮਨ-ਵਿਜੈਤਾ ਨੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪੌਲਸ੍ਤਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ, ਗਿਆਨੀ ਸਵਾਮੀ, ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣੇ, ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਆਭੂਸ਼ਣ ਭੇਜੇ।