ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਕਦਰੂ ਦੇ ਮੁੱਖੋਂ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਸਰਾ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ—ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ—ਮੰਨਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਰ ਪਲ, ਤਿਥੀ, ਲਹਜ਼ਾ, ਅਤੇ ਸਕਿੰਟ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਘਟਦੇ ਪੱਖ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੰਡ, ਮਾਪ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਭਾਗ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਰਚਨਾ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਲ, ਮੌਸਮ, ਮਹੀਨੇ, ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ, ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਰਹਿਤ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ। ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਵ੍ਹੇਲ ਮੱਛੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਘਣੇ ਮਗਰਮੱਛ ਅਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਮਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦਾ ਪਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਭੋਗ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ; ਵਾਹਿਗੁਰੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਲਈ, ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਦੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਕਦਰੂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਚਕ੍ਰ ਧਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘਣੇ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: “ਸ਼ੁਭ ਅਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਾਓ!” ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਅਤਿ ਵੱਧ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਇਆ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਲਗਾਤਾਰ ਗੱਜਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ; ਉਹ ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿਘਟਨ ਜਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਮੋਹਕ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨਚਦਾ ਜਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਿਜਲੀ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਗੱਜਣ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਲੁਕ ਗਈਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਸੱਪ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਰਖਾ 'ਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਧਰਤੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਰਖਾ ਅਧੋਲੋਕ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ; ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸੱਪ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਸੁਪਰਣ (ਗਰੁੜ) ਵੱਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ। ਉਹ ਟਾਪੂ, ਮਕਰਾਂ ਦਾ ਵਾਸਤ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੂਣ ਵੇਖੀ। ਸੱਪ, ਸੁਪਰਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਲੱਖਣ ਫਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਵਾਵਾਂ, ਜੋ ਅਸਮਾਨੀ ਸੁਗੰਧ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹੋਈ। ਮਲਯਾ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਜਿਹੜੇ ਅਸਮਾਨ ਚੁੰਨਦੇ ਜਿਹੇ ਦਿਸਦੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ। ਹੋਰ ਦਰਖ਼ਤ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਪਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਟਾਪੂ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਪREFERRED, ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਅਤੇ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਸੁੰਦਰ, ਸ਼ੁਭ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ। ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਚ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੁਪਰਣ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਲੈ ਚਲੋ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਚਿੱਟੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ, ਕਈ ਸੁੰਦਰ ਸਥਾਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।” ਫਿਰ, ਪੰਛੀ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ?” ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: “ਮੈਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਦੁਖ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਹ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ; ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੀ ਸ਼ਰਤ ਨਾਲ ਫਸਾ ਲਿਆ।” ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਾਰਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੁਖ ਤੋਂ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ, ਜਾਂ ਕਿਹੜੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਸਚ-ਸਚ ਦੱਸੋ, ਝੁੱਟਣ ਵਾਲੋ।” ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਸੁਣ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: “ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆ; ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਗੁਲਾਮੀ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਮੈਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣ ਜਾਵਾਂਗਾ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਕੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?” ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਵਾਸ ਹੈ; ਉਥੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਿਸ਼ਾਦ, ਪਾਪੀ, ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਖੋਏ, ਨਿਰਦਈ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਕੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਲਿਆਉਣ। ਪਰ, ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ 'ਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਨਾ ਕਰ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ 'ਚ ਅਪਵਿੱਤ੍ਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਅੱਗ, ਸੂਰਜ, ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ—ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ ਜੀਵ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਵੀ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਦੇ ਨਾ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਰੁਕ ਜਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵਚਨਬੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲਕੜੀਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜੀਵਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਜਾਤਾਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ। ਗਰੁੜ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: “ਕੌਣ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: “ਜੋ ਤੇਰੇ ਗਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਂਡਾ ਨਿਗਲਿਆ ਗਿਆ—” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗਰੁੜ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।