ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਦੰਤਵਕ੍ਰਾ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੀ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ਰਧਾ ਵਸੂਲੀ ਅਤੇ ਉਸੀ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਕੁਮਾਰਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਮਤਸਯ ਅਤੇ ਪਟਚਾਰਾ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ, ਗੋਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰੇਣਿਮੰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਕਰਮਣਵਤੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਭਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਜੰਗ ਕੀਤੀ ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੇਕਨਾ, ਅਪਰਸ਼ੇਕਨਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਭਗਦੱਤ, ਜੋ ਨਰਕਾਸੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਹਾਬਲੀ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ, ਵਿਂਦ ਅਤੇ ਅਨੁਵਿੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਭੋਜਕਟਾ ਨਗਰ ਗਿਆ, ਜਿਥੇ ਦੋ ਦਿਨ ਤੱਕ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮਕ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵੇਨਟਟਾ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਕੰਤਰਕਾ, ਪ੍ਰਕੋਟਕ, ਨਟਕੇਯਾ ਅਤੇ ਹੇਰੰਬਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਰੁਧਾ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਰਮ੍ਯਗ੍ਰਾਮ ਅਤੇ ਨਚਿਨਾ, ਅਰਬੁਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਟ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਪੁਲਿੰਦਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਨਕੁਲ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਸਹਦੇਵ ਦੱਖਣੀ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਗੁਫਾ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਹ ਥਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਨਰ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਸੁਗਰੀਵ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀ ਅਤੇ ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸੀ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਦਾ ਅਤੇ ਦ੍ਵਿਵਿਦਾ ਵਾਨਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤਕ ਜੰਗ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹਾਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਨਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਹਦੇਵ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਸਾਰੇ ਰਤਨ ਲੈ ਜਾ, ਤੇਰੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਲਈ ਇਹ ਕਾਰਜ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ।" ਸਹਦੇਵ, ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਗਰ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅਗਨਿ ਦੇਵ, ਜੋ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਦੇ ਵਾਹਕ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਹਦੇਵ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਰਥ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਨਮੇਜਯਾ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦੇ ਸਕਿਆ। ਇੱਥੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਤਾ ਕਿਉਂ ਦਿਖਾਈ, ਜਦ ਸਹਦੇਵ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ? ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਫੜੇ ਗਏ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਦੀ ਧੀ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਸੀ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਜਾਗਣ ਲਈ ਅਗnihotra ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਖੇ ਨਾਲ ਹਵਾ ਦੇਣ 'ਤੇ ਵੀ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਭੜਕਦੀ ਸੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰ, ਕਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਠਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾ ਮਿਲਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੋਲ ਲਿਆਉਣ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਕਮਰ-ਚੌੜੀ, ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਸੰਜੋਗ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਉੱਤੇ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੀਲ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਅਗਨਿ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਰਾਜਾ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨਗਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਆਉਂਦਾ, ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਮਹਿਸ਼ਮਤੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਕਰਜ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਰਾਜੇ ਅਗਨਿ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਨਗਰ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਡਿਗਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।