ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੇਹੱਦ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਨੀਸ਼ਾਧ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਨੀਸ਼ਾਧ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਕੇਂਦਰੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਾਮਈ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਥੇ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਦਭੁੱਤ ਅਤੇ ਸੁਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ ਸਨ। ਉਥੇ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਚਮਕ-ਦਮਕ ਸੀ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਜੀਵ ਵੇਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਤਨ, ਗਹਿਣੇ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਚੌਕੋਣੀ ਆਕਾਰ ਦਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਲੱਖ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਅਤੁੱਲਣੀ ਸੀ। ਇਸਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਿਖਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਪਹਾੜ ਅਣਮਾਪ, ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਅਤੇ ਅਜੇਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸੱਪ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਵੀ ਪਰੇ ਸੀ। ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਮੇਰੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਮੇਰੂ ਦੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਇਲਾਵ੍ਰਿਤ ਖੇਤਰ ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੇਰੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਮੁਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਹ ਦਰੱਖਤ ਸਦਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਇਸ ਮਹਾਂਦੀਪ ਨੂੰ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਵਯਸਾਚੀ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਹਾੜਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਜਾਮੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀਏ ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਜਾਮੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਵੇਖ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਨਿਹਾਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉੱਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਅਤੇ ਗਹਿਣੇ ਮਿਲੇ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਚੀ ਕੀਮਤ ਵਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰਤਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੀ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਜੰਬੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਚਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਜਾਮੁਨ ਫਲ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠਾ ਸੀ। ਇਹ ਦਰਿਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਵਲਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੀਕੜ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਵਲ ਅਤੇ ਕਮਲ ਫੁੱਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਉਸਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੀੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਨ੍ਰਿਤ੍ਯ ਤੇ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨੀ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਛਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਦਰਿਆ ਵਿਲੱਖਣ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਐਸਾ ਦਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਐਸਾ ਦਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁੱਤ ਸੁੰਦਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਲੋਕ, ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅਮਰਾਂ ਵਰਗੇ ਲਗਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਆਨੰਦਮਈ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਬੇਹੱਦ ਰਤਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜਾਮੁਨ ਫਲ ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ। ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਨ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਵਾਰੁਣੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਉਹ ਖੇਤਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ। ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕੇਤੁਮਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੀ ਹਕੂਮਤ ਕਾਇਮ ਕੀਤੀ। ਉੱਥੋਂ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਰਲੇ ਰਤਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਕੇ ਕੇਂਦਰੀ ਵਸਤੀ ਵਾਲੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਧਦਿਆਂ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਧਨੰਜਯ ਮੇਰੂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਚਲ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਹਿੰਦੇ ਇਕ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ, ਕਿਚਕ ਬਾਂਸਾਂ ਦੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਕਛੂਏ, ਚਮਕਦੇ ਬਾਂਸਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਪਲਾਂ ਖਾਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਸ਼ੁਪ, ਕੁਲਿੰਦ, ਤੰਕਣ ਅਤੇ ਪਰਤੰਕਣ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਖ਼ਿਰਾਜ ਲਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਾਲਯਵੰਤ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਭਦ੍ਰਾਸ਼ਵ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਰੂਪ ਅਤੇ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਬੇਅੰਤ ਰਤਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਜਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੀਲ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਰਾਮਯਕ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੁੰਦਰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖ਼ਿਰਾਜ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਾਤ੍ਰਾ ਦੌਰਾਨ ਅਨੇਕ ਅਦਭੁੱਤ ਖੇਤਰਾਂ, ਰਤਨਾਂ, ਰੂਪਵਾਨ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਭਾਵਾਨ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਕੇ, ਸਮੂਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਣਗਿਣਤ ਖਜ਼ਾਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ।