ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਪੈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਟੁੱਟੇ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਆਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਿੱਤ ਤੇਰੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥਾ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਅੱਗੇ, ਅੱਗਨਿ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਅਦਭੁਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਨੰਜਯ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਦੋ ਯਮਪੁਤਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਨ, ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਆਂ ਸਮੇਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ ਨਿਕਲੇ। ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਲੀ ਇੱਛਿਤ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪੂਰਬ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਦੱਖਣ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਪੱਛਮ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ 'ਚ, ਅਤਿ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਨਕ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਵੇਰਵਾ ਸੁਣਾਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਕੇ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭਰਦਾ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਜਿੱਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਸਿਰੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੱਲ ਮਨ ਲਾਈ ਬੈਠਾ। ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਝੱਲ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਰਾਜਸੀ ਫੌਜਾਂ-ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ-ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਿੱਤੂ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਣ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਰਾਜਸੀ ਫੌਜਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਖਲੋਤਿਆ। ਉਹ ਫੌਜ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੰਡ-ਖੰਡ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕਰਤਾ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਰਾਜਸੀ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੁਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਉਥਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾ ਵਰਤ ਕੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ਼ਨੁ ਸਾਲਵਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਥੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਸਾਲਵਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਾਰਥ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਕੱਟਾ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਉੱਥੇ ਯੁੱਧ ਕਰਕੇ ਸੁਨਭਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਸੁਨਭਾ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਦ੍ਹਿਆ ਦੀ ਟਾਪੂ ਸ਼ਕਲ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਕਾਲਦਵੀਪ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਭਗਦੱਤ ਨਾਮਕ ਮਹਾਂ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਭਗਦੱਤ, ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਕਿਰਾਤਾਂ, ਚੀਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮੁੰਦਰ-ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਧਨੰਜਯ ਨਾਲ ਅੱਠ ਦਿਨ ਲੜਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਦੱਤ ਨੇ ਯੁੱਧ ਢੀਲਾ ਪੈ ਜਾਣ ਤੇ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇੰਦਰ-ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਚਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਮਹੇਂਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਿਆ। ਹੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਜੋ ਤੂੰ ਆਖੇਂਗਾ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਰਾਜ, ਸੱਚੇ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਦਾਨੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਰਾਜਸੁਇ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹੁਕਮ ਨਹੀਂ, ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੀ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਜੋ ਆਖੇਂਗਾ, ਉਹ ਵੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਭਗਦੱਤ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਸਾਰਾ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ ਧਨੰਜਯ, ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਸੀ। ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ ਨੇ ਅੰਦਰਲੇ ਪਹਾੜ, ਬਾਹਰਲੇ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਉਪਗਿਰੀ ਪਹਾੜ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਉਥਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਲੂਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਿਹੰਤਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉੱਚੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀਆਂ ਘੜਘੜਾਹਟਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੂੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹੰਤਾ, ਚਾਰ ਭਾਗੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੀਘਰਤਾ ਨਾਲ ਨਗਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਧਨੰਜਯ ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹੰਤਾ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਮੂਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਿਹੰਤਾ ਪਾਂਡਵ ਦੀ ਵੀਰਤਾ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਨਾ ਸਕਿਆ।