ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈਂ; ਸਾਰੀ ਜਗਤ — ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਚਲ — ਤੇਰੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਵਾਰ ਵਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਥਿਰ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਸੂਰਜ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਲਯੁਗ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਹੈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਾ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ। ਗਰੁੜਾ, ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਡਦਾ ਹੈਂ।” “ਤੂੰ ਬਰਕਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਦੂਰ ਤੇ ਨੇੜੇ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੀ ਭੂਰੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਜਗਤ ਸੋਣ ਵਾਂਗ ਤਪਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।” “ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਭਟਕਦੇ ਜਾਂ ਗਲਤ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਕਸ਼ਿਆਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦਇਆਲੂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।” “ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਜਗਤ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਦਿਖਾ; ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਧਾਰਨ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬਦੀ ਹੈ।” “ਹੇ ਧਨਵੰਤ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸੁਪਰਨ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ, ਗਰੁੜ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਵਿਨਤਾ, ਜੋ ਜੂਏ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਈ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਵਿਨਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਦਰੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਵਿਨਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਭਵਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਚਲ।” ਫਿਰ, ਸੁਪਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ; ਤੇ ਗਰੁੜ ਨੇ, ਮਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਵੈਨਤੇਯਾ, ਪੰਛੀ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਸੱਪ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: “ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ; ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਨਾਮੁਚੀ ਦੇ ਨਾਸਕ; ਨਮਸਕਾਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ; ਸੱਪਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਜਹਾਜ਼ ਬਣ।” “ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਉੱਤਮ ਰੱਖਿਆ ਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਤੂੰ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਰਜਣਹਾਰ, ਪੁਰੰਦਰ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬੱਦਲ ਹੈਂ, ਹਵਾ ਹੈਂ, ਅੱਗ ਹੈਂ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਹੈਂ।” “ਤੂੰ ਹੀ ਅਦੁੱਤੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਵਜਰ ਹੈਂ, ਗੂੰਜਦਾਰ; ਤੂੰ ਹੀ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹੀ ਜਗਤ ਦਾ ਸਰਜਣਹਾਰ ਤੇ ਅਜੈ ਨਾਸਕ ਹੈਂ।” “ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਚਾਨਣ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ ਹੈਂ, ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਜੀਵ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ।” “ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈਂ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਉੱਤਮ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਅਮਰ ਹੈਂ, ਸੋਮਾ ਹੈਂ, ਵੱਡੀ ਪੂਜਾ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।” “ਤੂੰ ਸਮਾਂ, ਤੀਥੀ, ਪਲ, ਤੇ ਮੁਹੂਰਤ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਪੱਖ, ਮਾਸ, ਰਾਤ, ਦਿਨ, ਰੁੱਤ, ਸਾਲ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਹੈਂ।” “ਤੂੰ ਉੱਚੀ ਧਰਤੀ ਹੈਂ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੂਰਜ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਆਕਾਸ਼; ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਾਲੇ ਵ੍ਹੇਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਕਈ ਮਗਰਮੱਛ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ।” “ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹਰੇਕ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਵਿਚ ਸੋਮਾ ਪੀਦਾ ਹੈਂ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।” “ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫਲਾਂ ਲਈ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵੈਦ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਦ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਘਣਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: “ਸ਼ੁਭ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਸਾਓ!” ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਇਆ। ਬੱਦਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ ਗੂੰਜਦੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਲਗਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਪਾਣੀ, ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵਰਸਾਇਆ; ਆਕਾਸ਼, ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨੱਚਦਾ ਜਾਪਿਆ। ਗਰਜ ਤੇ ਬਿਜਲੀ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਦੇ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਇਸ ਵੇਲੇ ਲਗਾਤਾਰ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਚਾਨਣ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਕਾਸ਼ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ, ਨਾਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ; ਠੰਡੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨੀਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਧਰਤੀ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ; ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਭਣ ਆਏ। ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਸੱਪ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ, ਸੁਪਰਨ ਵੱਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਟਾਪੂ ਤੇ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ। ਉਹ ਟਾਪੂ, ਮਕਰਾਂ ਦਾ ਵਾਸ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਲੂਣ ਵੇਖੀ। ਸੱਪ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਅਜੀਬ ਫਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਸੀ, ਸੁੰਦਰ ਘਰਾਂ ਤੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਟਾਪੂ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਆਸਮਾਨੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਮਲਯਾ ਰੁੱਖ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਡਦੇ ਜਾਪਦੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ; ਹੋਰ ਰੁੱਖ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਫੁੱਲ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੱਪਾਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰੁੜ, ਵਿਨਤਾ, ਕਦਰੂ, ਤੇ ਨਾਗ, ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਤੇ ਸ਼ੁਭਤਾ ਨਾਲ, ਸੁੰਦਰ ਟਾਪੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।