ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਆਪਣੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਆਦਰ ਅਤੇ ਭਾਵੁਕਤਾ ਸਾਫ਼ ਝਲਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਜੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਸ ਉੱਤਮ ਕਰਤੱਬ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮਾ ਯਸ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚਮਕਾਇਆ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਪਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਆਹ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼, ਅਖੂਟ ਤੀਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਥ, ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਸਭਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਨੁਸ਼, ਅਸਤਰ, ਤੀਰ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ, ਪੰਖ, ਧਰਤੀ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਕਰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਰੱਖਵਾਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਧਨੰਜਯ—ਅਰਜੁਨ—ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਹੌਂਸਲੇ ਪੱਸ ਕਰਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿੱਤ ਅਵਸ਼੍ਯ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਗਨੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਦੋ ਯਮਪੁਤ੍ਰ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਜੈ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਨਿਕਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪੂਰਬ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਦੱਖਣ ਨੂੰ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਪੱਛਮ ਨੂੰ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ। ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸੰਪੱਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸੁਤਜੀ ਨੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਕਦੇ ਅਕਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨੰਜਯ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਅੱਧੀ ਰਿਆਸਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਰਾਜਸੂਯ ਯੱਗ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਧਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਰੋਸ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਿੱਤੂ ਯੁਵਰਾਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਮਹਾ-ਬਾਹੁ ਅਤੇ ਵਜ੍ਰ-ਧਾਰੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਸੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਜਸੀ ਫੌਜਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਿਖਰ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਾ-ਮਹਾਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਉੱਤਰੀ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕੁਲਿੰਗਿਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਥਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਠੋਰਤਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਜਿਸ਼ਨੁ, ਅਰਜੁਨ, ਸਾਲਵਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਵਧੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਸ਼ੂਰਤਾ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਿਉਮਤਸੇਨ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਕੱਟਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਵਧੇ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਨਭਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸੁਨਭਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਸ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਸਵਯਸਾਚੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਦਹਿਣੇ, ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਦੇ ਟਾਪੂ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਕਾਲਦਵੀਪ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਹੋਈ, ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਣ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਉਥੇ ਭਗਦੱਤ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਭਗਦੱਤ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਗਜੋਤਿਸ਼ਪੁਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕਿਰਾਤਾਂ, ਚੀਨਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅੱਠ ਦਿਨ ਤੱਕ ਧਨੰਜਯ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਬਾਹੁ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ ਹੈ। ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" "ਹੇ ਪਾਂਡੁਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਦੱਸ। ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।" ਫਿਰ, ਭਗਦੱਤ ਯਾਦ ਦਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਧਰਮੀ, ਸੱਚੇ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਹਨ।