ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਸਾਹਦੇਵ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾ, ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਮੱਥਾ ਟੇਕਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ—ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ—ਭੈਬੀਤ ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈਆਂ। ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਾ ਰਹੇ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਮਿਹਰ ਕਰੋ। ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮੈਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਰਹਾਂਗਾ।" ਸਾਹਦੇਵ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰ ਲਵੋ।" ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਮਗਧ ਦਾ ਯੁਵਰਾਜ਼ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਅਤੇ ਸਰਾਲਾ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਤ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਈ। ਚਿਤਾ ਨੂੰ ਕਈ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਤੇਲਾਂ, ਘਿਉਂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਛਿੜਕੀ ਗਈ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਅਦਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸਾਹਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਿੰਦ-ਦਾਨ ਕੀਤਾ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਸਾਹਦੇਵ ਫਿਰ ਕੇਸ਼ਵ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ ਮਾਧਵ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ, "ਹੇ ਗੋਵਿੰਦ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਕੱਪੜੇ ਆਦਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੁਰਖ ਨੇ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ—ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੁੱਤਰ—ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਲਏ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਸਾਹਦੇਵ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਫਿਰ ਆਉ, ਜੇਕਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।" ਮਾਧਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, "ਜਿਵੇਂ ਆਗਿਆ," ਆਖਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਭੀਮ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਦਾਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਉਹ ਯੋਧੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲੇ। ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਰਦ ਬਣ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਚੂਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸੌਭਾਗ ਨਾਲ, ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜੇ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜਦ ਜਰਾਸੰਧ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਧਰਮਾਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਾਡੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਨਰਸ਼ਰੋਮਣੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।" ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜੇ ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, "ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਮੈਂ ਯੋਗ ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਡੀ ਖ਼ਿਆਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਓ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਥ ਭੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕੀਤੀ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਉਹ ਰਥ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਨਾਰਦਨ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ; ਧਰਮਰਾਜ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਓਸ ਸਮੇਂ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ, ਭੀਮਸੇਨ, ਫਾਲਗੁਨ, ਯਮ ਦੇ ਜੁੜਵਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧੌਮਯਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਤੁੱਟ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਗਤੀ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਧਰਮਰਾਜ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਦਿਵ੍ਯ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਵਾਪਸ ਚਲ ਪਿਆ।