ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਨਾਲ਼ਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ—ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਕਿਤੇ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਚਿਰ ਗਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਆਪ ਹੀ ਫਟ ਗਈ ਹੈ। ਮਗਧ ਦੇ ਲੋਕ ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਧੱਕੇਦਾਰ ਟੱਕਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਵੱਲ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਕੜੀ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਸੀ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਾਰੁਤੀ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਕਿਆ। ਪਰ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜਰਾਸੰਧ ਫਿਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਹੱਥਾਪਾਈ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਲੜਾਈ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਜਗਤ ਦੇ ਸਭ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਕਟ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਇੱਕ ਲੱਕੜੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਲਟ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਫਿਰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜਰਾਸੰਧ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ। ਹੁਣ ਜਰਾਸੰਧ ਦਾ ਮਾਸ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮੱਜਾ ਤੇ ਚਮੜੀ ਸੂੱਕ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਸੀਸ ਚਿਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮਾਨੋ ਇਕ ਕੁਚਲਿਆ ਹੋਇਆ ਲਾਸ਼ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਪਇਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉਥੋਂ ਚੁਪਚਾਪ ਚਲੇ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਰਥ ਰਾਜਾ ਦੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ ਚਲਾਈ ਅਤੇ ਬੰਧਕ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਮੋਤੀ-ਹੀਰੇ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ, ਹੁਣ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਿਵਿ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਉਹ ਰਥ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਅਜੈਯ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਹੁਣ ਉਸੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਚੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀਆਂ ਝੰਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਹੀ ਰਥ ਸੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਿਨਾਂਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਾਰੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਤਿੰਨੋਂ ਵੀਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਮਗਧ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਵੇਖ ਕੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਜਤਾਇਆ। ਉਹ ਰਥ, ਦਿਵਿ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋਤਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਸਤਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਸਿਮਰਨ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਓਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ, ਗੂੰਜਦਾਰ ਚੀਕਾਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ, ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਜੀਵ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਝੰਡਾ ਕਿਸੇ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ ਸੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ—ਉਹ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲਿਆ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਝੰਡਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਦਿਵਿ ਰਥ, ਜੋ ਗਰਜਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਧੁਨੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਚੂਤ—ਮਾਨੋ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ—ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਿੰਨੇ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਇਹ ਰਥ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸੁ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਸਵ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ ਤੋਂ ਬਰਹਦਰਥਾਂ ਤੱਕ ਚਲਦਾ ਆਇਆ। ਹੁਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਇੱਕ ਉਚਿਤ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਸ ਥਾਂ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਏ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਵੰਦਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਮਹਾਬਾਹੂ, ਹੇ ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਇਹ ਕੋਈ ਅਚੰਭੇ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭੀਮ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕੈਦਖਾਨੇ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖਾਂ 'ਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸੀ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੂ, ਹੇ ਯਾਦਵ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨ ਕੀਰਤੀ ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਗਲਾ ਕੰਮ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਜੋ ਹੁਕਮ ਕਰੋ, ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ, ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।" ਫਿਰ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜ্ঞ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਇਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ।" ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਜੋ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਨੂੰ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।