ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਦੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਜਵਾਲਾ ਦੇਖੀ ਗਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੇਅੰਤ ਡਰ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਅਰਜ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਅਗਨੀ! ਹੋਰ ਨਾ ਵਧ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਨਾ? ਇਹ ਜਵਾਲਾ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਉਠ ਰਹੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੈ।” ਅਗਨੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਅਸੁਰ-ਨਾਸਕੋ! ਇਹ ਗਰੁੜ ਮੇਰੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਨਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਤਿ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸਦੀ ਉਰਜਾ ਦੇ ਬਲ ਤੋਂ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ।” ਅਗਨੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਇਹ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਰਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਅਹਿਤ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਵੇਖੋ।” ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੋ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਦੇਵਤਾ ਹੋ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਹੋ, ਸੂਰਜ, ਸਰਬੋਤਮ ਰਚਨਹਾਰ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ; ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਹੋ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ਼ਰਵਾ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੁਖ ਹੋ, ਯਜਮਾਨ ਹੋ, ਅਗਨੀ ਵੀ ਹੋ, ਵਾਤਾਵਰਨ ਵੀ; ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ, ਅਜੇਤ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ, ਅਮਰ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਹੋ, ਚਮਕ ਹੋ, ਇਛਿਤ ਹੋ, ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ। ਜੋ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹੋ; ਜੋ ਕੁਝ ਚਲਾਇਮਾਨ ਤੇ ਅਚਲ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਰੋਸ਼ਣੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ; ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਚਿਰ-ਅਸਥਿਰ ਸਭ ਕੁਝ ਖਤਮ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਸੂਰਜ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਅਗਨੀ ਵਰਗੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾੜਦੇ ਹੋ; ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ-ਪ੍ਰਲਯ ਦੀ ਅਗਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ! ਤੁਸੀਂ ਅਗਨੀ ਵਰਗੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਅਤਿ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੂਰ-ਨੇੜੇ ਦੇ ਦਾਤਾ, ਅਜੈਯ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੋ; ਤੁਹਾਡੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤਪਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਜੋ ਯਾਨਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਡਰ ਨਾਲ ਰਸਤਾ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਇਆਲੁ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ। ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾ ਕਰੋ, ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ; ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਓ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਗੂੰਜਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖ ਦਿਓ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਪਰਨ (ਗਰੁੜ) ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਰਜਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੰਛੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਰ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ ਵਿਨਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਤ ਹਾਰ ਕੇ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿਚ ਸੀ, ਦਾਸੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਇਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਕਦਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ—ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਹੈ—ਉੱਥੇ ਲੈ ਚੱਲ।” ਫਿਰ ਸੁਪਰਨ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ; ਗਰੁੜ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਵੈਨਤੇਯ ਪੰਛੀ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਲੰਘਿਆ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਨਾਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਦਰੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕੀਤੀ, “ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਵੱਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਮੁਚੀ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੜਦੇ ਨਾਗਾਂ ਲਈ ਜਲ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਹਾਜ਼ ਬਣੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ, ਪੁਰੰਦਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਦਲ ਹੋ, ਹਵਾ ਹੋ, ਅਗਨੀ ਹੋ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਵਿਘਟਕ ਹੋ, ਤੇ ਵੱਡਾ ਬੱਦਲ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਤੁੱਲ, ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਹੋ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋ, ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਅਜੈਯ ਸੰਹਾਰੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋ, ਸੂਰਜ, ਅਗਨੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੋ, ਰਾਜਾ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਹੋ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਅਮਰਤਾ ਹੋ, ਸੋਮਾ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਿਤ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪਲ, ਤਿਥੀ, ਮੁਹੂਰਤ, ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਖੰਡ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਪੱਖ, ਰੁੱਤਾਂ, ਮਹੀਨੇ, ਰਾਤਾਂ, ਦਿਨ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਉੱਚੀ ਧਰਤੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਸੂਰਜ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਆਕਾਸ਼ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਮੱਛ, ਲਹਿਰਾਂ, ਘਣੇ ਮਗਰਮੱਛ, ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਯਜਨਾਂ ਵਿਚ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ ਹੋ, ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਚੱਖਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਫਲਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਅਤੁੱਲ ਬਲ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਦੁਜਜਨਮੀਆਂ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਸਿੱਖਦੇ ਹਨ।” ਕਦਰੂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤੂਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਕਰਧਾਰੀ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਪੂਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਘਣੇ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, “ਅਮ੍ਰਿਤਮਈ ਵਰਖਾ ਵਰਸਾਓ!” ਤੇ ਉਹ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਬੜੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਬੱਦਲ ਗੜਗੜਾਉਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਲਯ ਜਿਹਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਬੱਦਲ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਬੇਅੰਤ ਧਾਰਾਵਾਂ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਨਚਾਉਂਦੇ ਜਾਪਦੇ। ਵੱਜਰ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝਟਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਲਗਾਤਾਰ ਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।